Heb je altijd een reden nodig?

Stel, je hebt zin om een vriendin te bellen, laten we haar voor het gemak nu Els noemen. Op het moment dat je je telefoon pakt, denk je “Eh, ja, waarom wil ik haar eigenlijk bellen?”.

Als je niet gelijk een reden kunt bedenken -je moest namelijk alleen maar spontaan aan haar denken, geen enkele duidelijke reden- kan het best zijn dat je nu denkt, “Ach, ik bel later wel, wie weet bel ik wel ongelegen. En ik heb toch niets bijzonders te vertellen of vragen.”

Herken je dit?

Waarschijnlijk weet of voel je al wat ik hiermee wil zeggen: zo jammer! Want jij kan wellicht niet een reden bedenken, maar je denkt aan die vriendin, dus ergens hebben jullie onbewust contact met elkaar gemaakt. Genoeg reden om haar te bellen.

Laat je waarom los!

Door afstand te nemen van een waarom, kom je dichterbij een gewoon zijn. Een natuurlijke, eenvoudige, ongecompliceerde staat van zijn.

Even terug naar het voorbeeld, maar nu bel je Els wel. Els is blij verrast dat je belt en jullie praten even bij over hoe het nu met jullie gaat en ze vraagt je, spontaan, om die avond met haar naar de film te gaan.

Zou je dus zomaar misgelopen zijn als je niet had gebeld omdat je geen reden had.

Nu kan het natuurlijk ook zijn dat Els niet opneemt, of dat ze het druk heeft en nu even niet kan praten, maar dan weet ze wel dat je aan haar hebt gedacht en kan er hoe dan ook later nog iets gezelligs uit voort komen.

Nog een, heel ander, voorbeeld

Bewegen is goed voor je. Buiten zijn ook. Fijn om dat te combineren. Dus even buiten wandelen, heerlijk! Ik merkte echter dat ik elke keer als ik bedacht dat het wel lekker zou zijn om even een blokje om te lopen, dat ik naar een reden aan het zoeken was om naar buiten te gaan.

Een brief op de bus doen, gaan sporten, een boek naar de bieb terugbrengen, woningen in aanbouw gaan bekijken. Vele malen ook betrapte ik mijzelf op de gedachte “Jammer dat ik geen hond heb, dan zou ik echt een reden hebben om eruit te moeten.”

De beweging (en frisse neus) zou toch reden genoeg moeten zijn, toch blijkt dit te ongrijpbaar om als reden te kunnen dienen. Te intuïtief wellicht.

Ondertussen is voor mij de beweging voldoende, ook omdat ik gemerkt heb (toch een reden…) hoe heerlijk verfrissend het werkt. Of ik nu ’s ochtends voor ik ga werken wandel, na de lunch, aan het einde van de werkdag of ’s avonds voor ik naar bed ga, het maakt niet uit.

En ja, soms heb ik een boek dat terug moet naar de bieb of moet ik nog iets halen bij de supermarkt, maar dat is nu niet meer dan bijzaak.

Geen waarom – gewoon doen

Waar ik dus eigenlijk voor pleit in dit blog is om meer te luisteren naar de spontane gedachten en ideeën die bij je opkomen.

Dus bel een vriend(in), gewoon, omdat het donderdag is. Of ga naar buiten, gewoon, omdat het lekker waait. Of pak in de wachtkamer van de huisarts de Donald Duck, gewoon, omdat het kan.

reden

Met een warme groet,
Nicole

PS Vind je het lastig om je over te geven aan je intuïtie? Volg dan mijn online intuïtie training: in slechts 9 weken een beter, helderder contact met jouw eigen unieke innerlijke weten. Schrijf je in op: www.deklipenklaaracademie.nl/online-intuitie-training

Laat wat van je horen

*