“Laat het los”. Is dat wel eens tegen je gezegd? Klinkt eenvoudig, niet? Als dat je een pen in handen hebt en die loslaat. “Ploink” op de tafel of je bureau en je richt je aandacht op dat wat op dat moment dringend is.

Bijvoorbeeld als je gebeld wordt dat je kind van de schommel gevallen is en naar de dokter moet of als je moeder van de trap is gevallen. Ja, dan is het heel makkelijk om alles los te laten waar je mee bezig bent en je naar kind c.q. moeder te spoeden. 

Alleen gaat het loslaten waar ik dit blog mee begon heel ergens anders over. Dit “Laat het los” gaat niet om een fysieke bezigheid of een taak waar je mee bezig bent. Nee, het gaat om gedachten, herinneringen, meningen, overtuigingen die steeds maar weer bij je terugkomen en waarvan een ander vindt dat jij die ‘los moet laten’.

Waarschijnlijk vind je dit zelf ook wel en wil je het ook heel graag loslaten, alleen lukt het niet. De herinnering (of wat het ook is) komt steeds weer bij je op, je herkauwt haar als het ware. 

De vraag is nu of je zo’n herinnering wel net zo makkelijk als de pen die ik eerder noemde kan loslaten. Sterker nog, kan je het überhaupt wel loslaten? Een herinnering is nu eenmaal een herinnering. De vraag stellen is hem beantwoorden. Wat echter wel kan is die herinnering anders benaderen. 

Anders benaderen? 

Stel, je had een tijdje geleden een geweldige vriendin. Iemand met wie je lief en leed deelde. Toch ging het ergens mis. Het ging uit, heel zachtjes. Als een blad dat langzaam van de boom af dwarrelt. Jullie zagen elkaar steeds minder en toen, als vanzelf, helemaal niet meer. Dit zit je niet lekker en je blijft steeds maar hierop terugkomen. Waar, oh waar ging het mis? Het gekke en ook de reden dat je erop terug blijft komen, is nu juist dat je het niet weet. 

De sleutel in dit voorbeeld zit bij het willen begrijpen van het waarom. Een bijzonder menselijke eigenschap is overal een rationele verklaring voor willen vinden. Je houdt je vast aan het idee dat je, als je het waarom eenmaal begrijpt, je door kan.

Helaas moet ik je hierin teleurstellen. Het waarom verzacht, dat wel. Toch blijft er dan nog een zeurderig gevoel achter. Een gevoel dat gebaseerd is op je verlies en vooral ook op je gemis. 

Door je te focussen op je gemis, blijf je dit natuurlijk ook sterk voelen. Als iemand dan tegen je zegt dat je dit los moet laten, protesteert alles in jou. Het gemis herinnert je aan de vriendschap en hoeveel die voor jou betekende. 

Wat nu als ik zeg dat je helemaal niets los hoeft te laten en het alleen maar anders vast hoeft te houden?

Loslaten of anders vasthouden?

Je maakt het jezelf namelijk een stuk makkelijker als je jouw focus verlegt naar de periode waarin deze vriendin een belangrijke rol speelde. Je hebt zoveel mooie herinneringen: koester deze. Wees er dankbaar voor. Het gemis wordt zachter, echt. Je laat ook niet los. Je houdt het gewoon anders vast.

Loslaten is anders vasthouden

Oud en nieuw

Het einde van het jaar is een periode die bij uitstek geschikt is om terug te kijken en te reflecteren op het jaar dat -bijna- achter je ligt. Een jaar waarin van alles gebeurd is en waarin je veel hebt meegemaakt. Je hebt mensen ontmoet, misschien ook mensen (uit het oog) verloren. 

Allemaal situaties en gebeurtenissen waarvan het mooi is om deze, in plaats van ze los te laten, nu anders vast te gaan houden. Zo blijven ze bij je én creëer je ruimte om in het nieuwe jaar weer vele nieuwe herinneringen te gaan maken.

Hartelijke groet, Nicole

PS Blijft je het moeilijk vinden om anders vast te houden? Tijd om helder te krijgen waar dit door komt! Stuur een mail en we maken een (telefonische) afspraak om te bespreken of en hoe ik jou hierbij kan helpen.

Dingen en gebeurtenissen komen op je pad met een reden. Zo gaf ik afgelopen vrijdag twee healings waarin angsten een grote rol speelden. Bij een healing kwamen de angsten zelfs in de vorm van demonen naar voren. Dit had ik zelf nog nooit meegemaakt en ik vond het ook best bijzonder. Vervolgens bedacht ik zaterdag bij het boodschappen doen: “ik wil weer eens een Happinez kopen”. Staat hierin (nr. 6) een artikel over hoe je jouw demonen de baas kunt worden. Toeval?

Nee. Absoluut geen toeval. Duidelijk tijd voor mij om weer eens goed naar het onderwerp angsten te kijken.

We hebben allemaal angsten. Zowel functionele als irreële. Een functionele angst is bijvoorbeeld dat je bang bent voor de destructieve kracht van auto’s. Als je niet uitkijkt of door rood rijdt, kan je aangereden worden. Pats, boem, einde verhaal. Functionele angst helpt je om te voorkomen dat je een ongeluk krijgt of erger nog doodgaat. 

Een irreële angst is bijvoorbeeld dat je bang bent voor spinnen (ik spreek geheel namens mijzelf nu). Dit zijn ten opzichte van ons mensen echt kleine beestjes. Kunnen ons dus geen kwaad doen. Op de vraag ‘wat heb je liever in huis, een leeuw of een spin?’ weet ik het antwoord wel, de spin. Toch heb ik liever geen van beiden in huis, want een spin, zeker de grotere variant, jaagt mij echt de stuipen op het lijf. Irreëel, helaas wel een angst.

Nu is het voorbeeld van de spin duidelijk. Hier is een heldere oorzaak voor de angst: de aanwezigheid van een harig, achtpotig wezen (alleen het schrijven over dit beestje geeft mij al de kriebels…). Bij veel angsten echter is de oorzaak niet zo helder, vaak zelfs compleet onduidelijk. Het enige wat je weet is dat je een angst voelt. 

Het gevoel dat je niet genoeg je best doet, dat jij er niet toe doet, dat je een mislukkeling bent etc. etc. Wellicht weet je wel wat de directe oorzaak is. Een opmerking van een collega, je leidinggevende of je partner misschien. De diepere oorzaak van zo’n gevoel is toch vaak onbekend, in het gunstigste geval schimmig. Dit kan een gebeurtenis uit je jeugd zijn, maar ook een overtuiging die via een van jouw ouders -onbewust- op jou is overgedragen. 

Je kunt op meerdere manieren met zo’n angst omgaan: ontwijken (wegstoppen, vermijden, ontkennen of negeren) of ertegen gaan vechten. Werkt op korte termijn (in sommige gevallen praktisch), op de lange termijn komt de angst altijd terug. Vaak ook nog heftiger dan eerst, zeker als je ertegen vecht.

Wat werkt dan wel?

Bij elke emotie, dus ook angst, werkt het om de emotie te doorvoelen. In het geval van angst: zie en erken je angst. Ga het gesprek ermee aan. Onderzoek de angst, laag voor laag. Op deze manier stap je erin en erdoor.

In dit onderzoek kan het heel goed helpen om je angst als een demon* te zien. Een monster dat iets van jou wil. Wat je dan doet is jouw angst een gedaante geven om er makkelijker mee in contact te komen. Dit kan in de vorm van een demon en natuurlijk in elke andere vorm. Zo wordt het makkelijker om vragen te stellen: Wat wil hij? Wat heeft hij nodig? Hoe wil hij zich voelen?

In de healing waarbij ik heel duidelijk demonen zag, was het antwoord op deze vraag: liefde. En feitelijk geldt dit voor elke angst of welke emotie dan ook: het wil gezien worden. Gezien en erkend. De emotie zegt: “Ik ben er en ik ben bang. Geef mij aandacht, geef mij liefde, stel mij gerust.” Een klein innerlijk meisje dat door haar moeder (jouw innerlijke vrouw) vastgehouden wil worden zodat ze eens even heel goed uit kan huilen. Dat geeft ruimte om het verhaal naar voren te laten komen.

Jouw angsten en demonen willen gezien worden. Kijk ze aan en geef ze jouw liefde.

Hoe irreëel een angst ook is, hij is er om jou iets te vertellen. Hij gaat pas weg als je de boodschap echt tot je hebt genomen. Soms kan je dit alleen, soms heb je hier hulp bij nodig. De ene keer stap je er in één keer doorheen, de andere keer heb je er langer de tijd voor nodig. Alles is goed. Gun en geef jezelf de tijd en de ruimte en kijk je angsten en demonen met liefde in de ogen.

Hartelijke groet, Nicole

PS Zoals ik hierboven al schreef, het kan best zijn dat je dit niet alleen wilt of kunt doen. Neem gerust contact met mij op om te bespreken of en hoe ik jou hierbij kan helpen.

* Wist je dat het woord demon van het Griekse daimoon komt dat ‘geestelijke gids’ betekent? Komt toch een stuk vriendelijker over 😁.

Wat stoten wij toch veel gevoelens van ons af. Afgelopen week kwam dit in meerdere van mijn gesprekken naar voren. Een greep uit wat wij niet van onszelf mogen:

  • Je schuldig voelen
  • Je verdrietig voelen
  • Je alleen voelen
  • Je klein voelen

En wat je dan wel mag, sterker nog, moet:

  • Je groot houden
  • Je sterker voordoen dan je je daadwerkelijk voelt
  • Slikken en weer door gaan

Stel je nu eens voor dat jij je schuldig voelt. Dit kan over van alles en nog wat zijn, groot, klein… Bijvoorbeeld dat jij binnen twee weken een nieuwe baan hebt gevonden terwijl een vriendin al een jaar op zoek is. Of dat jij een dag in de sauna zit, terwijl je moeder in het verpleeghuis op haar kamertje uit het raam zit te staren.

Vervolgens vertel je een vriend(in) dat jij je schuldig voelt en diegene reageert met: “Joh, je hoeft je helemaal niet schuldig te voelen. Je verdient het om blij te zijn/jezelf te verwennen!”

Je hebt geen zin in discussie, knikt en stuurt het gesprek een andere kant op.

Alleen…, ondertussen heb jij nog steeds dat schuldgevoel.

In tegenstelling tot de gangbare reactie, zeg ik: “Het is helemaal oké om je schuldig te voelen. Dit gevoel hoort bij jou. Het mag er zijn.”

Het mag

Ja, het mag. Je mag je schuldig voelen, je mag verdrietig zijn, je mag je alleen voelen. Echt.

Dit zijn namelijk gevoelens die jij daadwerkelijk hebt. Jij voelt dit. Sta jezelf dus ook toe om jouw eigen emoties echt te voelen. Stoot ze niet af. Laat ze zijn in alle hevigheid die ze wellicht geven.

Geef je gevoelens van bijvoorbeeld schuld en verdriet de ruimte, erken ze en omarm ze. Ze maken een wezenlijk onderdeel uit van jou. Ze maken jou tot wie jij bent. Zo jammer als je dat stuk van je af wilt stoten.

Licht en donker

Een beeld dat wij graag van onszelf geven en dat zeker via de sociale media sterk naar voren komt, is dat iedereen altijd blij is, dat alles altijd lukt en dat tegenslag echt niet bestaat. Gelukkig (ja echt!), gelukkig hebben wij ook geregeld pech, voelen wij ons schuldig en hebben wij verdriet. Want juist hierdoor kan je het gevoel van blijheid (of welk ander prettig gevoel dan ook) veel en veel sterker ervaren.

Afgelopen week was ik zwaar verkouden: keelpijn, verstopte neus, hoofdpijn, af en aan koortsrillingen. Echt geen feest. Als je er middenin zit denk je dat het nooit over gaat, dat je altijd die pijn en verstopte neus zult hebben. Tot je op een ochtend wakker wordt en merkt dat je je weer een stuk beter voelt. Dat gevoel is zo ontzettend prettig, een waar genot.

Zonder ziekte geen beterschap. Zonder licht geen donker, zonder koud geen warm en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Wees lief voor jezelf

Ik herhaal nog maar eens wat ik eerder zei: al jouw gevoelens mogen er zijn. Je pijn, je vreugde, je verdriet, je plezier, je ziekte en je gezondheid. Natuurlijk is het prettig als de aangename gevoelens overheersen, en weet je, daar heb jij heel erg veel invloed op.

Je kunt namelijk vanuit liefde kijken naar jouw gevoelens van bijvoorbeeld schuld, verdriet en minderwaardigheid. Hiermee verdwijnt het gevoel niet. Het heeft wel een sterk verzachtend effect. De erkenning namelijk dat dit een echt gevoel van jou is, werkt zo sterk door, dat het gevoel zich gekoesterd voelt. En koestering maakt zacht. Vanuit die erkenning en die omarming ontstaat er weer ruimte. Ruimte waarin eenvoudig een ander gevoel, zoals bijvoorbeeld tevredenheid, naar boven kan komen.

gun jezelf alle soorten gevoelens, ze maken jou tot wie jij bent

Mijn uitnodiging: oefen de komende weken met het liefdevol benaderen van jouw ‘negatieve’ gevoelens. Ik ben heel benieuwd wat dit met jou doet, laat je het mij weten (nicole@klipenklaarcoaching.nl/ 0647 820 313)?

Hartelijke groet, Nicole

PS Wil jij jezelf bekwamen in jezelf liefde geven? Schaf de online training ‘Liefdevolle vriendelijkheid’ aan voor slechts € 12,75.

“We lijken wel machines die productie draaien”. Een prachtig inzicht van mijn vriend. We hadden het over zijn werk. Over collega’s die net weer begonnen met werken na een burn-out en een hartaanval en van wie verwacht werd dat ze op dezelfde manier zouden werken als daarvoor. En dat uiteindelijk niet bleken te kunnen. En ook gewoonweg niet meer wilden.

Een ingrijpende gebeurtenis zet je aan het denken. In een klap staat je leven stil, word je geconfronteerd met het eindige van je kunnen, het eindige van je energie, het eindige van het leven. Deze confrontatie maakt dat je belangen anders categoriseert. Een van die belangen, je werk, is voor velen die dit meemaken dan helemaal niet meer het belangrijkste.

Vooral het ‘productie draaien’ stoot dan af. Werken is prima, maar dan wel op een manier waar jij er energie van krijgt én dat je genoeg tijd over houdt voor de dingen die je ook belangrijk vindt. Zoals je hobby’s, gezin, vrienden, familie en niet te vergeten jezelf.

Het perfecte plaatje

De mens is geen machine. We zijn niet maakbaar, kunnen ook niet tot in het oneindige doorgaan. Ik betwijfel of machines dit trouwens wel kunnen… Toch is dit wel het idee dat leeft. Want anderen doen het wel, de hele dag ontzettend hard werken en dan ’s avonds met vrienden de kroeg in, tot in de kleine uurtjes. Getuige de vele foto’s op Facebook en Instagram. Dat deze collega zich de volgende dag zwaar beroerd voelt, dat hoor je niet.

Ik lees de laatste tijd wel vaker dat dit perfecte plaatje iets is wat door de sociale media enorm wordt uitvergroot. Toch vind ik het te gemakkelijk om hiervoor alleen naar de sociale media te wijzen. Vraag maar eens aan iemand hoe het met hem gaat. Geheid dat je het antwoord “Goed” krijgt en wie weet ook nog een verhaal wat er dan allemaal goed is, diverse feesten, weekendtripjes en/of vakanties die helemaal perfect waren.

Alsof je niet mag laten zien dat het niet altijd even goed met je gaat. Want als je dat vertelt schrikt de ander enorm. Die weet dan even niet wat hij moet doen. Paniek schiet letterlijk uit de ogen. “Voel je je niet lekker? Ben je ziek? Ai, vervelend.” Maar duik dan je bed in en val mij er a.j.b. niet mee lastig. Dat laatste hoor je hem denken. Net als: Snel weg hier!

Oké, wellicht overdrijf ik hier een beetje, soms vind ik het leuk om te chargeren. Toch denk ik dat je dit gedrag om alleen het positieve te laten zien sterk uitvergroot terugziet in de sociale media. Vroeger was het ook al zo, alleen merkte je het minder. Het komt nu veel vaker en directer bij je binnen.

Je leven moet namelijk goed zijn, je moet gelukkig zijn. Alles moet perfect zijn. Want het leven is maakbaar.

Op zich is er niets mis met het streven naar perfectie en het denken dat dingen maakbaar zijn. Dit is menselijk, hier hebben wij ook alle techniek aan te danken en, hier in het Westen, onze welvaart. Er zit alleen wel een grens aan. Een grens die helaas niet altijd even zichtbaar is. Want als je tegen de grens van je kunnen aanzit, ben je al te laat.

De grondslag voor dit streven naar perfectie is volgens mij het continue streven naar geluk. “Als alles helemaal perfect is, ja dan, dan ben ik echt gelukkig!” Dit gevoel, zo denken. Dat is een overtuiging. Een hele hardnekkige overtuiging. Een behoorlijk wijdverspreide en hardnekkige overtuiging. Ik kwam het vandaag nog in een enquête tegen, of ik op een schaal van 1 tot 10 kon aangeven of ik gelukkig was.

Och, als ik toch die 10 in kon vullen. Zou dat niet fantastisch zijn? Het is een optie, dus er moeten mensen zijn die dat in kunnen vullen. Dat je echt helemaal, volledig, 100% gelukkig bent. Echt een 10. Paradijselijk…

Ik kon het niet. Mijn leven is geen 10. Nee, echt niet. Gelukkig niet.

Het is fijn, gelukkig zijn. Ik ben de laatste om dat te ontkennen. Toch denk ik, ben ik ervan overtuigd zelfs, dat je nooit compleet gelukkig kunt zijn. Dat je die 10 dus nooit kunt invullen.

Momenten

Geluk bestaat voor mij uit momenten. Het zijn belevenissen. Sommige kortstondig, zoals een prachtig zonsondergang, andere wat langduriger, zoals een etentje met vrienden. Het zijn momenten.

Daar tegenover staan momenten van weinig tot geen geluk. Ongelukkige momenten, van pijn, van ziekte, van dips tot depressie, momenten van verlies. Ook deze momenten kunnen zowel kortstondig als langdurig zijn. Maar ook hier, het zijn momenten.

Als je meer momenten van geluk hebt dan ongelukkige momenten, dan kan je in die enquête een hoog cijfer invullen, een 7, 8 of wie weet zelfs wel een 9. Over het algemeen ben je dan gewoon echt gelukkig.

Sterker nog, gelukkig heb je die mindere momenten! Hoe zwaar ze op het moment zelf ook zijn, begrijp mij alsjeblieft niet verkeerd. Toch zorgen die mindere momenten ervoor dat je echt kunt genieten van die mooie, gelukkige momenten. Tegelijkertijd kan de herinnering aan die mooie momenten je ook door zo’n ongelukkig moment heen helpen. Je hebt ze nodig, allebei. Je kunt niet zonder.

Net zomin als de mens maakbaar is, is geluk maakbaar. Geluk is beleefbaar. Pluk de dag, pluk het moment.

geluk is maakbaar, pluk je momenten

Warme groet, Nicole

PS Voel jij dat je teveel in het perfecte productieplaatje zit? Stap eruit voor je erin blijft! En kom gerust bij mij langs als je een zetje nodig hebt. Maak je niet alleen jezelf, maar ook mij heel erg gelukkig mee 😜. Bel/WhatsApp 0647 820 313 of mail nicole@klipenklaarcoaching.nl.

Overgave. Dit woord kwam tijdens een meditatie bij mij naar boven. Heel indringend. Ik kon er niet omheen. Dat wilde ik wel, er heel stilletjes omheen lopen. Weg van dat woord. En vooral, weg van alle associaties, alle plaatjes die ik bij dit woord heb. Je begrijpt het al, dat lukte niet. Het woord bleef mij prikkelen. Oké, dan maar aandacht geven: Overgave ‘in the spotlight’.

Zoals ik al zei, ik heb allerlei associaties bij het woord Overgave. Het eerste beeld dat ik zie, zijn eendenkuikentjes, zeer volgzaam achter hun moeder aan. Die moeder leidt, die beschermt, die weet alles. Dat roept bij mij vervolgens de associatie op van sektes waarin de leiders hun volgelingen volledig monddood hebben gemaakt. De wil van de volgelingen, hun eigen wil, is heel ver te zoeken. Zij volgen de wil van de leider.

Gelijk popt er een nieuw beeld voor mij op: het beeld van biddende mensen, vol overgave geknield in een gebedshuis voor een altaar. Hun lot en sturing hebben deze mensen in handen van een hogere orde gelegd.

Terwijl deze beelden zo langskomen, word ik mij bewust hoezeer dit opgelegde beelden zijn. ‘Geef je over’ en ‘Het is nu eenmaal zo’. Dit zijn zinnen die bij mij bij het horen van het woord ‘Overgave’ gelijk oppoppen. Nu ik er zo naar kijk, voel ik dat deze zinnen en beelden niet van mij zijn, ze zijn via mijn opvoeding, opleidingen en heel waarschijnlijk ook via de diverse (sociale) media bij mij gekomen. Ik heb ze, gehoorzaam en volgzaam meisje dat ik was, zo overgenomen.

Aan die gehoorzaamheid heb ik behoorlijk wat grenzen gesteld de afgelopen jaren en deze meer en meer naar gehoorzaamheid aan mijzelf weten te draaien. Genoeg om nu mijzelf de kritische vraag te stellen: “Horen deze beelden wel bij het oorspronkelijke woord overgave?” Een vraag die in eerste instantie uitnodigt tot een etymologisch onderzoek. Dat onderzoek laat ik graag aan de experts over. Ik stel dus een andere vraag:

“Zitten er meerdere kanten/betekenissen aan Overgave”?

Deze vraag roept gelijk beelden op van mensen die zich vol overgave storten op het verwerkelijken van hun droom en op het voor elkaar krijgen, bij voor- én tegenspoed, van een taak.

Ik zie een houtsnijder die vol overgave werkt aan de creatie van een houtsnijwerk, op ontdekking langs de nerven van het hout waaraan hij werkt. Dan krijg ik het beeld van een kunstschilder die geduldig penseelstreek na penseelstreek op het doek plaatst, vol van de emotie die uit het schilderij tevoorschijn wil komen. Vervolgens zie ik sporters die zich vol overgave storten op hun training.

Allen met het doel iets moois neer te zetten: een droom, een kunstwerk, een prestatie. Hierin is helemaal geen sprake van je lot en sturing in andermans handen leggen. Hier leeft een besef dat de verantwoordelijkheid voor het slagen volledig bij de man/vrouw in kwestie zelf ligt. Hij/zij heeft het volledige eigenaarschap.

Nu ik dit zo bekeken heb, wil ik het woord overgave ook op situationeel niveau bekijken.

Want wat wil overgave aan de situatie waarin je je bevindt zeggen?

Een situatie is. Dit is voor mij een vaststaand feit. Wat er daarvoor ook gebeurd is, hoe je ook in een situatie beland bent, de situatie is. Bijvoorbeeld: je hebt een baan, verdient er goed mee, je leidinggevende is blij met je en je hebt best leuke collega’s. Toppie! Echter, je wordt er niet blij van. Je haalt er helemaal geen vreugde, plezier, energie of tevredenheid meer uit. Integendeel, aan het einde van de dag ben je leeg. Op.

Overgave kan er dan zo uitzien:

  1. Je geeft je over aan de situatie en leunt achterover: “Ik heb hiervoor gekozen. Het is zoals het is. Hier heb ik nu mee te leven. Zo goed en zo kwaad als ik kan.” Niet klagen en je eigen gevoel aan de kant zetten. Iedereen zegt dat je boft met deze baan, je leidinggevende is blij met je. Je bent er ook goed in. “Doe niet zo moeilijk, stel je niet aan, zet die knop om en wees blij met wat je hebt.”
    Volledige acceptatie van de situatie.
  2. Je stapt in de actiestand. Dit kan door:
    1. een, in de ogen van anderen, rigoureuze beslissing te nemen: je neemt ontslag. Hiermee stap je in een keer uit de situatie en stopt al je energie -vol overgave- in het vinden van een nieuwe functie.
    2. je kijkt hoe je in je bestaande baan dusdanige veranderingen aan kunt brengen dat je werk jou wel weer energie oplevert. Of dat dit kan door een andere functie bij hetzelfde bedrijf te krijgen. Je geeft je dus over én tegelijkertijd ga je kijken wat je zelf kunt doen om de situatie te verbeteren.

Vooral die laatste situatie vind ik erg boeiend. Je geeft je over aan de situatie én kijkt hoe je de regie toch in eigen handen kunt houden. Dit is wat bijvoorbeeld Mandela en Joseph Oubelkas deden tijdens hun gevangenschap. Ze zaten opgesloten, ja. Maar hun geest hielden ze vrij en ze maakten gebruik van elke kleine bewegingsruimte die ze kregen.

leiding behouden in overgave

Vrije overgave?

Ik zie nu waarom bij mij ‘overgave’ zo duidelijk naar voren kwam tijdens de meditatie. De situatie waar ik in zit is zoals ‘ie is. Het gaat erom hoe ik er zelf op reageer:

  • Ga ik in verzet, lees klagen of gewoonweg negeren?
  • Accepteer ik het, geef ik mij over en wacht ik af wat er gebeurt? Of
  • Kan ik de situatie accepteren en dan bekijken hoe ik er het meeste van kan leren én er het beste van kan maken?

Voor mij is de conclusie helder. Ik heb altijd de keuze: wil ik lijden of leiden? En zolang er ruimte is om te leiden, ruimte die ik zelf kan creëren, is er helemaal niets mis met overgave.

Warme groet, Nicole

PS Wordt het bij jou toch vaak lijden en wil je daar nu toch echt verandering in aanbrengen? Aarzel niet en neem contact met mij op: 0647 820 313 / nicole@klipenklaarcoaching.nl. We bespreken of en hoe ik jou hiermee kan helpen. Geheel vrijblijvend, altijd inspirerend.

Zichtbaar zijn, jezelf laten zien, is met de middelen die wij nu tot onze beschikking hebben, denk aan Facebook en Instagram, helemaal niet moeilijk meer. Appeltje eitje, eigenlijk wel.

Toch is alles wat je zo in het algemeen laat zien, of het nu op de sociale media of niet is, slechts een deel van jou. Vaak het positieve deel, het vrolijke, optimistische, geslaagde deel.

Een deel is niet het geheel. Want jij bent meer dan dat. Lees meer

Keuzes maken, het blijft moeilijk. Ga je wel of niet een opleiding volgen, op zoek naar een nieuwe baan, of met een vriendin op vakantie? Of stel je je keuze nog even uit, omdat je het echt nog niet weet?

Je kiest. Zelfs als je geen keuze maakt, kies je ook. Je maakt de keuze voor stilstand.

Dat een keuze maken zo moeilijk is, komt door de angst een verkeerde keuze te maken. Want ja, als je voor A kiest, valt B af. En dat is toch best jammer. Of je gaat de opleiding volgen en het blijkt helemaal niet te bieden wat je had verwacht.

Wikken en wegen om die vermaledijde verkeerde keuze te voorkomen.

Toch vraag ik mij af:

Bestaat er wel zoiets als een verkeerde keuze?

Lees meer

In de meivakantie heb ik mij verdiept in de 7 spirituele wetten van succes van Deepak Chopra. Een onderdeel van de wet van pure potentialiteit blijft sindsdien bij mij rondspoken: oordeelloos zijn.

Pure potentialiteit is dat je innerlijk punt van referentie je eigen ziel is. Dit staat haaks tegenover de beïnvloeding door objecten van buitenaf, zoals streven naar goedkeuring van anderen.

Deze pure potentialiteit bereik je door stilte, meditatie, regelmatig contact met de natuur en het afzien van oordelen.

Die eerste drie zijn al praktisch een vast onderdeel in mijn leven. Die laatste echter, het afzien van oordelen, is toch eigenlijk best wel lastig. Lees meer

De afgelopen dagen waren lastig. Ik plande heel veel, maar uitvoeren, ho maar. Ik liet mij heel makkelijk verleiden tot kleine uitjes, even naar Ikea, lunchen met een tante, bijpraten met een vriendin…

Heerlijk uitstelgedrag. Ik wilde wel, maar twijfelde. “Best lastig. Laat ik eerst dit doen, dan kan ik… Ach, nee, dit moet ook eerst en dan…”. Zo is er weer een dag voorbij, maar dat wat ik eigenlijk wilde doen, dat liet ik liggen.

“Ik kan het toch niet. Ik ben niet goed genoeg.” Lees meer

Tijdens een gesprek afgelopen maandag met een collega coach over “Verlangens” kwam als vanzelf deze vraag naar boven:

“Gun jij jezelf je eigen plek?”

Zelfvertrouwen is hiervoor belangrijk. Vertrouw je genoeg op jezelf, op al je eigenschappen en kwaliteiten om te gaan staan voor wie jij bent? Lees meer