Gezellige titel voor een blog… Een grotere tegenstelling is bijna niet voor te stellen. Ben je op vakantie, dan is alles goed. Je bent vrij, op een plek waar je graag wilt zijn, waar je leuke dingen doet en waar je ontspant. 

Toch kan je tijdens je vakantie teleurgesteld raken. Bijvoorbeeld door het weer of dat de invulling van je dagen heel anders uitpakt.

Mijn innerlijke jongetje wordt opstandig: “Wat een deprimerende tekst! Kan dit niet wat vrolijker?” “Terechte vraag”, knikt mijn innerlijke vrouw die in haar ooghoeken haar dochter al in een hoekje weg ziet kruipen. Een boze broer, houdt je meisje helemaal niet van. Harmonie en vrolijke teksten, daar wordt zij blij van.

“Hmm”, mijn innerlijke man mengt zich ook in het gesprek, “niets mis met de voorbeelden. Maar, wat is het doel van deze tekst?” Goede vraag, ook wel typisch man 😀, lekker doelgericht. 

Alhoewel mijn innerlijk jongetje al enige uitslag krijgt van het woord ‘doel’, erg beperkend voor dit vrijheidslievende karakter, weet de innerlijke vrouw in al haar wijsheid dat het heel praktisch is om een tekst te schrijven vanuit een doel. Oké, gaan we: wat gebeurt er in je innerlijke familie bij een teleurstelling tijdens de vakantie?

De teleurstelling

Afgelopen jaar was ik voor het eerst bij het zomerfestival van Vakantie Anders. Zoals altijd als ik op vakantie ga, had ik een paar boeken meegenomen. Ik (mijn meisje) zag vooraf mijzelf al voor de tent zitten op een campingstoel, iets lekkers te knabbelen en drinken op het campingtafeltje, zonnebril op, boek in de hand. 

“Niet gebeurd”. Roept mijn innerlijke man. “Doel niet behaald.” De teleurstelling druipt ervan af.

“En waarom niet? Nou?” Mijn jongetje springt op. “Er waren ook zoveel leuke dingen te doen! De buurvrouw speelde op haar harp en ik mocht ook even spelen. En die leuke workshop ‘Pantoum schrijven’ gisteren. En het allerleukste was die djembé workshop”. 

Mijn innerlijke man werpt een boze blik naar mijn innerlijk jongetje. Die grijpt altijd alle mogelijkheden om iets anders te doen met beide handen aan. Het doel was minimaal 1 boek lezen en dat doel wordt niet gehaald. 

Mijn innerlijke meisje was door die sombere bui van haar vader al flink van slag, de dreiging van ruzie tussen pa en broer is de druppel. Tranen, de gevoelens “ik kan ook nooit iets goed doen” en “deze vakantie was bedoeld voor rust, nou lekker, als ik iets niet heb, is dat rust”.

Wat nu?

In dit geval (en eerlijk gezegd in veel meer gevallen) kan de innerlijke vrouw de situatie redden. Wat kan zij doen om het goed te maken? Ten eerste: rust in de tent, dus aandacht voor je meisje. “Ik zie dat je van streek bent. Ook jij bent teleurgesteld dat je niet aan lezen toe komt.” Zo weet je meisje dat haar gevoelens gezien worden en komt ze tot rust. 

Nu kan de vrouw haar wijsheid gebruiken om alles in een breder perspectief te plaatsen: “Lezen was een van de doelen en er komt deze week misschien niet veel van. Maar kijk eens naar alle andere dingen die we doen. De workshops die we volgen, de fijne gesprekken die we voeren, het dansen, de djembé-lessen. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Dit is een hele andere manier van ontspannen.” 

Wat nou teleurgesteld? In feite krijgt iedereen wat hij wil. Je meisje rust en verbinding, je jongetje leert nieuwe dingen en kan lekker gek doen. Je man leeft zich volop uit in de afwastaken en andere organisatorische bezigheden. En je vrouw? 

Zij merkt hoe goed het is om lekker verwend te worden met gezond eten en de hele dag in de gezonde buitenlucht te zijn. Om in de vertraging te gaan van het campingleven. Niets hoeft, alles mag.  

Het doel, ontspanning, was de eerste dag al behaald. Oké, op een andere manier dan van tevoren bedacht, maar rust is rust.

Hartelijke groet, Nicole

PS Meer weten over je innerlijke familie? Op het YouTube-kanaal van Klip en Klaar Coaching vind je video’s met diverse voorbeelden uit de praktijk.
PPS Meer weten over Vakantie Anders en de zomerweken? Je leest er alles over op hun website.

Een van de activiteiten die bij veel bedrijven aan het begin van het nieuwe jaar op de agenda staat, is het functioneringsgesprek. Een ijkpunt waarop je, samen met je leidinggevende, naar je doelen en prestaties van het afgelopen jaar kijkt en vervolgens bespreekt waar je in het nieuwe jaar aan gaat werken. 

Ik weet dat velen dit als een verplicht nummer beschouwen. Als een exercitie en misschien ook wel een werkverschaffing van HR (HRM, P&O, personeelszaken…). Vaak omdat het meer een formulierenkwestie is dan een daadwerkelijk gesprek.

Reflecteren en vooruitkijken

Ik vond het zelf best prettig om eens in de zoveel tijd naar mijn werk te kijken en goede afspraken te maken voor het nieuwe jaar. Sinds ik zelfstandig werk heb ik geen functioneringsgesprekken meer, maar neem ik in december de tijd om te reflecteren op het jaar dat achter mij ligt en ook vooruit te blikken op het komende jaar. Meestal aan de hand van een aantal vragen, zoals ‘waar ik trots op ben’, ‘wat minder ging’, ‘waar ik -emotioneel- door geraakt ben’, ‘wat ik heb geleerd’ en ‘wat ik heb losgelaten’.

Zoals je misschien weet werk ik in mijn praktijk graag met het model van de innerlijke familie*. Het leuke is dat je zo’n functioneringsgesprek ontzettend goed aan de hand van je innerlijke familieleden kan voeren. Gewoon voor jezelf of ter voorbereiding op het gesprek met je leidinggevende.

Je jongetje

Vraag hem bijvoorbeeld wat hij het allerleukst vond om te doen. Waar kon hij zijn creativiteit het best voor inzetten? Waar werd hij het meest enthousiast van? Welke initiatieven heeft hij genomen?

Ook is het interessant om te weten wanneer je jongetje zich stierlijk verveelde, wat hem frustreerde en/of waar hij moedeloos van werd. Misschien vonden anderen je wel eigenwijs, drammerig of recalcitrant. Of brutaal, driftig of onrustig.

Vooruitkijkend: welke kansen en mogelijkheden ziet je innerlijke jongetje voor zich in 2020?

Jouw meisje

Vraag eens aan haar hoe zij zich voelt als zij terugkijkt op je werk van afgelopen jaar. Kon zij zich goed verbinden met je collega’s en/of leidinggevende(n)? Welke momenten kon zij echt genieten van het werk en verliep alles harmonieus? 

Waren er ook momenten dat je innerlijke meisje zich angstig, hulpeloos, afhankelijk, jaloers of wantrouwend voelde? 

Vooruitkijkend: wat heeft je innerlijke meisje nodig om ontspannen te kunnen werken?

De innerlijke vrouw

Wat waren de zinvolle en nuttige activiteiten in 2019? Welke ervaringen heb je opgedaan en hoe verhouden deze zich tot jou en je eigenwaarde? 

Waren er ook momenten waarop jouw innerlijke vrouw zich terugtrok en je bijvoorbeeld bescheiden op de achtergrond bleef of dat je jouzelf en jouw behoeften verwaarloosde? Of nam zij juist teveel over waardoor je als bemoeizuchtig of verstikkend werd ervaren? 

Vooruitkijkend: Wat is wijs en nuttig, als je bijvoorbeeld kijkt naar de plannen van je innerlijke jongetje? Wat is haalbaar voor jou in 2020? 

Je innerlijke man

Hoe kijkt jouw innerlijke man terug op het afgelopen jaar? Is hij tevreden, trots op de bereikte doelen? Zijn de ambities waargemaakt?

Zijn er momenten geweest dat jouw innerlijke man zich terugtrok waardoor je krachteloos of besluiteloos was? Of nam hij de regie geheel over en nam zijn perfectionisme, rechtlijnigheid of stijfkoppigheid de overhand?

Vooruitkijkend: welke stappen wil je zetten? Wil je jouw kennis verdiepen? Heb je al een stappenplan in gedachten voor je doelen en plannen?

Het helpt als je jouw innerlijke familieleden daadwerkelijk voor je zet en een echt gesprek met hen voert. Zelf gebruik ik hiervoor de poppetjes van Playmobil. Misschien net een stap te ver om dit met je leidinggevende te doen, maar als voorbereiding op het gesprek zal het zeker goed werken.

functioneringsgesprek met je innerlijke familie

Merk je dat je hier toch enige hulp bij nodig hebt, neem gerust contact** met mij op. Dan plannen we een afspraak voor een prettig functioneringsgesprek.

Hartelijke groet, Nicole

* Dit model gaat ervan uit dat iedereen een innerlijke familie heeft. Je innerlijke familie bestaat uit een jongetje, meisje, man en vrouw met voor elk van de familieleden karakteristieke eigenschappen. Op de pagina Innerlijke Familie vind je een korte beschrijving of kijk op het Klip en Klare YouTube-kanaal voor video’s met situaties uit de praktijk

** mail: nicole@klipenklaarcoaching.nl of bel/WhatsApp: 0647 820 313.

Klaar staan voor anderen. Helpen, je nuttig maken. Ja, vooral dat laatste: je nuttig maken en ook zijn. Want dat geeft een sterk gevoel van tevredenheid. Dat is in elk geval wat mij geleerd is. En wat ik heel lang heb gedaan. Ik hielp, ik ondersteunde, ik gaf. Hier stond echter weinig tegenover. Vanuit het credo: Een ander dienen en je eigen wensen aan de kant schuiven. Elk evenwicht ontbrak.

Nuttig

Op zich is er met dat nuttig niets mis. Het is handig om dat te doen wat nuttig is. Je kan bijvoorbeeld zin hebben om een middag lekker te gaan fietsen. Alleen niet handig als je hebt beloofd diezelfde middag een rapport op te leveren. Dan is het toch nuttiger om ’s middags te werken. Of, heel ander voorbeeld, het is heel nuttig om het hok van de konijnen regelmatig schoon te maken. Voor hen heel fijn als het niet al te vies wordt en voor mij vooral prettig als ik er niet al te lang mee wacht, want hoe langer ik het niet doe, hoe meer werk ik eraan heb. Niets mis met dit ‘nuttig’.

Toch kleeft er ook een minder prettig beeld aan dit nuttig. Als ik er beter naar kijk zie ik dat dit dan vooral is in combinatie met het werkwoord ‘maken’. Gelijk komt dan de zin: “Maak je eens nuttig in plaats van de hele middag met je neus in de boeken te zitten!” bij mij op. Met andere woorden: leg dat -vind ik- geweldige boek aan de kant en ga je moeder helpen, vindt zij namelijk veel nuttiger. Nu was dit niet iets wat vroeger bij ons thuis veel gezegd werd, ik lees dit echter wel in heel veel boeken (ik lees namelijk erg veel boeken, niet nuttig, ik weet het…).

Op deze manier heeft ‘nuttig’ toch een redelijk nare bijklank gekregen. Je bent namelijk pas nuttig als je klaar staat voor anderen. Hoe meer je een ander geeft, hoe beter het is. Dat je op z’n tijd ook iets voor jezelf wilt doen, sterker nog, ook wel eens iets wilt krijgen, dat is absoluut niet de bedoeling. Anderen zijn belangrijker, jouw behoeften komen aan de beurt als de rest tevreden is. En ach, als zij tevreden zijn, nou, dan ben jij dat toch ook.

De overtuiging die hieraan ten grondslag ligt is dat het beter is te geven dan te nemen. Nemen is namelijk zelfzuchtig en wie dat doet is slecht. 

Evenwicht

Met de jaren ben ik er, met vallen en opstaan, achter gekomen dat het een stuk prettiger voor iedereen is als er in dit geven en nemen een zeker evenwicht zit. Waarbij het ‘nemen’ meer een ontvangen is. Je geeft iets en krijgt iets. 

Dit geven en ontvangen hoeft trouwens helemaal niet met dezelfde persoon te zijn. Dat is nog zo’n overtuiging, de ‘voor wat, hoort wat’. Een helpen dat in verhouding staan tot elkaar. Resultaat: schuldgevoel. Want als iemand jou geholpen heeft, dan moet jij natuurlijk die ander helpen als die erom vraagt. Iets waar jij helemaal geen zin in hebt, maar toch doet, want…

Op het moment dat je gewoonweg geeft aan wie jij wilt geven, zonder hier iets voor terug te willen, komt er ook genoeg jouw kant op, wat jij vervolgens geheel onvoorwaardelijk mag ontvangen. 

Dit ontvangen is nog wel een ‘dingetje’, ik weet het. Alleen, bekijk het eens op deze manier: jij vindt het leuk om te geven, toch? Dan is het wel zo leuk als dit ook ontvangen wordt. 

Dus als iemand jou iets wil geven, is het wel zo prettig voor die ander als jij dat ook kan ontvangen. Onvoorwaardelijk. Dan kan jij weer iets aan een ander geven, die weer iets aan een ander geeft, die weer iets aan een ander geeft, die weer iets aan… jou geeft.

Evenwicht ontstaat als je onvoorwaardelijk kan geven en ontvangen.

Best een prettig evenwicht, zo’n kringloop van geven en ontvangen.

Hartelijke groet, Nicole

PS Meer bewuste tijd voor jezelf uittrekken helpt je om open te kunnen staan voor dit onvoorwaardelijke ontvangen. Schrijf je in voor de miniserie OPEN en ontvang vier oefeningen die je hierbij helpen.

Hoe zie jij jezelf? Of, anders gesteld: als jij jezelf voorstelt, wat zeg jij dan? Een gangbaar antwoord op deze vraag aan mij zou dan zijn: ik ben Nicole, 52 jaar, moeder van een zoon van 18, gescheiden, ik ben zelfstandig ondernemer: ik heb een eigen coachpraktijk.

Was dit ook ongeveer zoals jij jezelf voorstelde? Het bijzondere van deze definitie is dat dit een omschrijving is van jij in relatie tot de wereld om jou heen. Een beeld dat in wezen gevormd is door anderen en door de diverse rollen die jij hebt, of petten die jij in de diverse situatie opzet.

Het bijzondere is, dat je deze beeldvorming ook heel vaak gebruikt als je naar jezelf kijkt. Je ziet jezelf, denkt over jezelf en praat misschien ook over jezelf zoals anderen dit doen. Dit is iets wat heel ongemerkt erin sluipt. Je hebt het meestal niet eens door. Ga maar eens na bij jezelf wat jouw ouders en/of goede vrienden over jou zeggen en wat ze van jou verwachten en hoe dit het beeld dat jij van jezelf hebt, beïnvloedt.

Elke relatie die jij met iemand hebt, spiegelt een klein facet van jou. Op deze manier creëren al jouw relaties een mozaïek van stukjes spiegel. Als je hierin kijkt, zie je een gefragmenteerd beeld. Een beeld met vele voegen, misschien zelfs wel dubbele beelden. Neem jij dit beeld over, heb jij dus ook een gefragmenteerd beeld van jezelf. Bovendien ontbreekt aan dit beeld de belangrijkste bron: jijzelf.

Hoe kijk jij naar jezelf: via de ogen van anderen of vanuit jouw eigen kwaliteiten?

Andere kijk op jezelf

Even terug naar het begin, naar de vraag hoe zie jij jezelf? Mijn antwoord zou ook kunnen zijn: “Ik ben Nicole, ik heb, al zeg ik het zelf 😜, een goed gevoel voor humor. Vind het heerlijk om lui te zijn, ben zorgzaam, sta graag voor anderen klaar, en ook gevoelig, noem het gerust hoogsensitief.
Ik kan goed plannen, maar heb soms wel wat moeite om een keuze te maken. Dit mag je ook wel besluiteloos noemen… Gelukkig bezit ik een sterk relativerend vermogen dat mij helpt in het onderscheiden van nut en haalbaarheid.”

In deze omschrijving kijk ik van binnenuit. Hier gaat het er niet om hoe een ander mij ziet of welke rollen ik in dit leven allemaal speel (dochter, moeder, collega, partner…). Het zijn -een aantal van- mijn kwaliteiten, zowel de zonnige als wat meer schaduwrijke eigenschappen, die ik gebruik om het beeld van mijzelf neer te zetten. 

Dit voelt voor mij een heel stuk echter. Authentieker. Oké, het is een korte omschrijving, ik heb nog veel meer kwaliteiten. Tegelijkertijd geeft het wel gelijk weer wie ik in wezen ben. Het is een beeld zonder barsten.

Vier invalshoeken

Ik wil je uitnodigen om ook eens zo’n omschrijving van jezelf te maken. Om je hierbij te helpen geef ik je vier invalshoeken:

  • Je wilskracht, je levensenergie. Om dit duidelijk te krijgen, kan je jezelf vragen stellen, zoals: Waar word ik blij van? Wat vind ik leuk om te doen? Waar krijg ik energie van? In welke activiteit kan ik al mijn creativiteit kwijt?
  • Je verbindingskracht en emotionele voelspriet. Jouw kwetsbare kant. Vraag jezelf af: Wat heb je nodig om gelukkig te zijn? Wanneer kan je helemaal ontspannen? Wat doet aandacht met jou?
  • Je denk- en daadkracht. Gedisciplineerd en doelgericht. Deze krijg je in beeld door te kijken naar hoe jij jouw grenzen afbakent. Stel je graag doelen? Ben je oplossingsgericht? Wat doet het woord ‘structuur’ met jou?
  • Je wijsheid, eigenwaarde en toetser van haalbaarheid. Sta eens stil bij wat echt belangrijk is voor jou. Waarin uit zelfzorg zich voor jou? Wat betekent zingeving voor jou?

Als jij gebruik maakt van deze vier invalshoeken, hoe zou jij jezelf dan omschrijven?

Hartelijke groet, Nicole

PS Deze 4 invalshoeken zijn gebaseerd op kijken naar jezelf aan de hand van je innerlijke familie. Kom naar de Inspiratiemiddag van Intuïtieve opleidingen op zondagmiddag 1 december en ervaar hoe het is om op deze verhelderende manier naar jezelf te kijken. Klik hier om meer over je innerlijke familie te lezen.

Ik wil niet en toch wel. De diepte in, dieper dan ooit

Ik ben in de Ardennen, gekleed in roze. Ik zit in de zon. Ik zie wolken, drijvend in de lucht. Voel de wind. Mijn haren wapperen.

In gedachten drijf ik weg. Droom van een meer, blauw, ver weg.
Ik ben in de Ardennen, gekleed in roze. Ik zit in de zon.

Het trilt, het pruttelt. Iets wil eruit. Wat? Waarom?

In gedachten drijf ik weg. Droom van een meer, blauw, ver weg. Lekker, dromerig. Ik wil naar het meer, blijven in die droom.

Het trilt, het pruttelt. Iets wil eruit. Wat? Waarom?

Hm. Ik wil dat meer in. Het water in. Zwemmen, stromen, drijven. Lekker dromerig, ik wil naar het meer, blijven in die droom.

Stap eruit, ga in actie, naar dat meer en ZWEM!

Hm. Ik wil dat meer in. Het water in. Zwemmen, stromen, drijven.

Soms sta je op een punt dat je verder wilt. Je weet dat je wilt, toch voel je een aarzeling. 
In dit gedicht, een pantoum, verwoord ik deze aarzeling en geef tegelijkertijd een liefdevolle duw om toch die stap te zetten, ook al voelt het dat je dieper zal gaan dan ooit tevoren.

Vrijheid, vrolijk, zacht, stromend en liefdevol.

Stap eruit, ga in actie, naar dat meer en ZWEM!

Oké. Zucht, pruttel, twijfel, denken, bezwaren.
Nee, door!

Vrijheid, vrolijk, zacht, stromend en liefdevol.

Ik zie wolken, drijvend in de lucht. Voel de wind. Mijn haren wapperen.

Oké. Zucht, pruttel, twijfel, denken, bezwaren.
Nee, door!

Ik wil niet en toch wel. De diepte in. Dieper dan ooit.

Nicole Klip

Neufchateau, Ardennen, augustus 2019

PS Het helpt enorm als iemand jou een liefdevolle duw in de rug geeft en je ondersteunt in jouw stappen het diepe in. Aarzel niet en zet nu een eerste, kleine, stap vooruit: neem contact met mij op. Mail nicole@klipenklaarcoaching.nl of bel/WhatsApp 0647 820313.

Een tijdje terug ontmoette ik een vrouw die zich consequent klein en zielig maakte. Ze was een overduidelijk slachtoffer. Er was van alles mis met de kamer waarin ze logeerde: een lamp die kapot was, een wiebelige stoel. Zelfs het uitzicht uit de kamer kon haar niet bekoren. 

Ze uitte haar ongenoegen hierover bij de andere aanwezigen, die haar, logisch, adviseerden de diverse gebreken bij de balie van het hotel te melden. Had ze gedaan en er zou actie ondernomen worden. Maar ze vond dat de rest van het gezelschap ook op de hoogte moest zijn van de ellende waar zij zich in bevond. Het was namelijk helemaal niet bevorderlijk voor haar rust. En ze had het al zo moeilijk. Onlangs geopereerd, kat overleden, zieke moeder…

Negatieve aandacht

Zo bleef zij de hele tijd op een negatieve manier om aandacht vragen. Op en top een zielig zeurend innerlijk meisje. Dit riep bij mij redelijk wat irritatie op “laat haar in haar sop gaarkoken” mopperde mijn ongeduldige en gefrustreerde jongetje. Mijn innerlijke vrouw echter bleef rustig en geduldig haar te woord staan en zo nodig van raad voorzien. 

Tot we een opdracht kregen die we in kleine groepen uit moesten werken. Komt Anne, de klagende vrouw, naar mij toe. “Ik voel mij zo op mijn gemak bij jou.” Ze barst in tranen uit, slikt een paar keer en vervolgt snikkend: “Mag ik bij jouw groep?”

Zeg dan maar eens nee…

Alles in mij riep “nee zeggen! Zeg NEE!”. Mijn innerlijke man die zijn grens aan gaf. Mijn jongetje sprong alle kanten op in zijn weerzin en liet zich van zijn donkerste kant zien: “die trut mag ECHT niet bij ons. Sacherijnig wijf”. Dit sprak ik, gelukkig, niet uit omdat, wederom, mijn innerlijke vrouw het voortouw nam: “Jeetje, wat een emoties. Ik vind het lief van je dat je je zo op je gemak voelt bij mij. Best kwetsbaar om dat zo te zeggen en te vragen of je bij onze groep mag. Zeker omdat je ziet dat wij al compleet zijn. En, nee, helaas. Je kan niet bij ons aansluiten. Je zult echt een andere groep moeten vinden. Kijk, daar, zij zijn nog maar met z’n tweeën. Veel handiger om bij hen aan te sluiten.”

Krachtig nee zeggen met pijn in je hart, daar heb je zowel je innerlijke man als je innerlijke vrouw voor nodig.

Samenwerking innerlijke man en vrouw

Kan je je voorstellen dat dit ‘nee zeggen’ echt niet makkelijk was? Zeker toen ze in tranen uitbarstte wilde mijn innerlijke meisje haar alleen maar troosten en natuurlijk mee laten werken in onze groep. De heftige -innerlijke- reacties van mijn jongetje en man zorgden er echter voor dat ik hier niet in mee ging. Dus rug recht (man) en praktisch denken en antwoorden (vrouw). 

Het mooie is dat Anne later naar mij toekwam om mij te bedanken voor mijn eerlijke reactie. Ook al kwam het op het moment zelf erg hard aan (nog meer tranen…), ze realiseerde zich later dat ze het niet handig had aangepakt. Het was voor haar een mooi leermoment.

Ik glimlachte en nam het compliment rustig in ontvangst. In mij echter maakte mijn jongetje een vrolijke buiteling. Joepie! De boodschap is aangekomen. Mijn reactie heeft haar innerlijke vrouw wakker gemaakt en dat contact zorgt ervoor dat ze nog eens over haar handelen na is gaan denken. Lang leve de reflectieve kracht van je innerlijke vrouw! 

Wel pittig om nee te zeggen

Eerlijk is eerlijk, het was een ‘nee’ met pijn in mijn hart. Het is zo moeilijk om iemand die in tranen bij je staat af te wijzen. Vooral dan voor mijn innerlijke meisje. Tegelijkertijd is het zo prettig voor datzelfde innerlijke meisje dat je jouw grenzen duidelijk aangeeft (man) en je jouw eigenwaarde vooropstelt (vrouw). Dat voelt krachtig en biedt troost. Precies wat je nodig hebt op zo’n pittig moment. Dat dit ook nog eens goed overkomt én opgepakt wordt is dan helemaal een cadeautje. Inclusief strik 🎁.

Hartelijke groet, Nicole

PS wil je meer weten over jouw innerlijke familie en hoe je die meer voor jezelf kunt inzetten? Ik geef regelmatig workshops. De eerstvolgende is op 1 december bij het opleidingsinstituut Intuïtieve Opleidingen. Je leest er alles over op klipenklaarcoaching.nl/agenda

Streng zijn voor jezelf en voor anderen. Kijken vanuit een plaatje dat alles perfect moet zijn. Dat je altijd sterk, aanwezig, helder, doelgericht, liefdevol en gefocust moet zijn. Je zou het wel willen. Je kan het echter niet.

Hoe erg is het als je iets niet kan? Moet je het dan wel willen?

Aan de basis van deze vraagstelling ligt dat je echt niet alles kan. Het is namelijk echt niet mogelijk alles te kunnen en om dat wat je doet helemaal perfect te doen. Ik heb het al vaker gezegd en zeg het graag nog een keer: goed genoeg is helemaal prima.

Begrijp mij alsjeblieft niet verkeerd, dit is geen vrijbrief om niet je best te doen. Het gaat erom dat je doet wat op dat moment in jouw vermogen ligt. Soms leg je er een schepje bovenop, een uitdaging kan ook leuk zijn, en soms ook niet.

Wist je dat hier, zowel bewust als onbewust, vaak verwijten onder zitten die je jezelf of een ander geeft? Zo heb ik jarenlang vol verwijten richting mijn moeder gezeten. Dat ze nooit inging op mijn gevoelens, dat ze deze wegwuifde, als waren ze irritante vliegen. 

Uiteindelijk ontdekte ik dat ze dit niet bewust deed. Ze wilde wel, ze kon echter niet. Ze had dit zelf nooit geleerd. Wist dus niet hoe. Dus reageerde ze zoals zij dacht dat goed was, vanuit de allerbeste intentie. Dat dit voor mij niet werkte en ik het nu heel anders doe, heb ik te danken aan de les die zij mij leerde. 

Ze wilde wel, maar kon het niet

Mijn verwijt aan mijn moeder dat ze het niet goed had gedaan, komt vanuit een beeld dat ik had hoe het wel moest. Een behoorlijk perfectieplaatje.

Grappig genoeg, is dat wat ze deed uiteindelijk wel goed geweest voor mij. Ik heb namelijk mijn les eruit gehaald en heb mij tot de vrouw ontwikkeld die ik nu ben, met wie ik, al zeg ik het zelf, erg tevreden ben. De les, het voorbeeld dat mijn moeder mij gaf, had ik hiervoor echt nodig!

De conclusie die ik hieruit trek, is dat ook al kan je iets niet, zolang er een willen achter zit vanuit de beste intentie, dat de boodschap dan wel goed is en ook echt wel aankomt. Of dit nu direct is of jaren later, dat hangt van de ontvangende partij af. Want bij diegene kan best wel eens een -ongewenst- perfectieplaatje een goede ontvangst van de boodschap verhinderen.

wel willen en niet kunnen

Merk je dus dat je jezelf of een ander iets verwijt, onderzoek dan eens welk perfectieplaatje achter dat verwijt zit. Ik weet namelijk zeker dat als je dat plaatje weghaalt, je een prachtige intentie ziet verschijnen.

Hartelijke groet, Nicole 🙋🏼‍♀️

PS Blijf je tegen de perfectieplaatjes aan lopen en lukt het je niet om erlangs te kijken? Is ook niet altijd even makkelijk. Soms loop je gewoonweg tegen je eigen blinde vlek aan. Wat dan helpt? Houd het niet voor je. Praat erover. Samen zie je meer. Behoefte aan een goed en verhelderend gesprek? Bel of mail mij gerust: 0647 820 313 of nicole@klipenklaarcoaching.nl

Tot mijn grote verbazing vielen afgelopen zondag twee enveloppen in de bus. Post. Echt, geen grapje. Wij kregen post op zondag. En niet omdat het per ongeluk bij de buren in de bus terecht was gekomen. Nee, we zagen de bezorger zelfs nog weglopen.

Ik maak hier dan gelijk een verhaal bij: hij had vast iets anders belangrijks op zaterdag waardoor hij besloot om de post dan maar op zondag te bezorgen. Een huwelijk of zo. Of een begrafenis. In elk geval iets waar je absoluut bij wilt zijn en ook echt geen tijd hebt om voor je daarheen gaat je postronde nog te lopen.

Of hij heeft nu twee banen en schoof daarom noodgedwongen de postbezorging door naar zondag. Of hij had vrijdagavond een te gek feest en was zaterdag te brak om ook maar iets te doen.

Kan allemaal. En er zijn nog legio andere verhalen te bedenken waarom deze postbezorger zijn ronde op zondag besloot te doen. Ik denk dat ik het nooit zal weten. 

Wat ik dan wel grappig vind, is dat ik het zelf verder helemaal prima vind om de post op zondag te krijgen. Als hij dit voortaan zal doen, zal ik er zeker aan wennen. Net als dat ik er nu aan gewend ben dat er op maandag geen post komt. Jammer als je op maandag jarig bent, want geen kaartje in de bus. Maar dat doen toch steeds minder mensen (ik nog steeds wel, blijf het leuk vinden, zowel om te versturen als om te krijgen, maar dat is een ander verhaal).

Weekend (zaterdag en zondag), werkdagen (maandag tot en met vrijdag) – in onze huidige economie beginnen deze grenzen steeds meer te vervagen. Op zich niets mis mee, ik werk zelf ook regelmatig in het weekend. Waar je dan echter wel voor moet waken, is dat je genoeg tijd pakt voor ontspanning. En dat kan nog best wel een ‘dingetje’ zijn.

Zo merkte ik zelf toen ik kortgeleden op zowel zaterdag als zondag had gewerkt, dat ik maandag een sterke druk voelde om te werken. Ik had mij voorgenomen die maandag als weekend te zien. Beetje in huis rommelen, poetsen, wasje draaien en lekker een boek lezen. Aandacht voor huis en mijzelf, verder niets. Dat was het plan.

Gek genoeg voelde deze dag alsof ik aan het spijbelen was. Dit gevoel bleek zo sterk te zijn dat ik uiteindelijk toch de laptop heb aangezet om nog een paar uur te werken. 

Reden voor mij om dat ‘spijbelgevoel’ aan een onderzoek te onderwerpen. Wat speelt daar?

De basis voor het spijbelgevoel bleek de gedachte: “iedereen is aan het werk, alleen ik loop hier te niksen”. Deze gedachte maakte behoorlijk snel een schuldgevoel wakker. En waarom? Omdat ik van kinds af aan heb geleerd dat maandag tot en met vrijdag werkdagen zijn, de zaterdag voor de boodschappen, sporten, huishouden en dat soort dingen en de zondag is een rustdag. Deze ‘les’ is voor mij een ‘wet’ geworden.

De wet: “Een werkdag is een werkdag, ook al heb je het weekend gewerkt.”

Deze wet wordt sterk ondersteund door de benaming: op een werkdag hoor je toch te werken. Dit is dezelfde reden waarom er nog steeds met een scheef oog gekeken wordt naar mensen (hoe groot de groep ondertussen ook is) die parttime werken. Dan doe je dus niks op een werkdag. En ook hier, ‘what’s in a name’: je werkt parttime. Je werkt maar een beetje, doet niet voor vol mee…

Geen wonder dus, dat je door die druk, alleen al door de benamingen, toch maar weer gaat werken. De vervagende grenzen van de weekenden en werkdagen kunnen dus heel makkelijk ook jouw grenzen vervagen. Met het grote gevaar dat je werkt, en werkt, en werkt. En zo nauwelijks of helemaal niet ontspant.

Ontspanning, bijkomen van de drukte op je werk, is echter hard nodig om de drukte in je hoofd weg te laten zakken. Ontspannen helpt je loslaten, wat ruimte geeft om op te laden. Doe je dit te weinig, blijft jouw boog gespannen. Totdat ergens, op een dag, het lijntje knapt. 

Grenzen vervagen: helaas dus ook die van je rustdag! 

Ondertussen, met die vervagende grenzen, maakt het niet meer uit welke dag van de week, of dagen, jij ontspant. Als je het maar doet. 

Dus is het goed om je bewust te zijn van die echt ontzettend onbewuste energie die er hangt rondom het niet werken op maandag, dinsdag, woensdag, donderdag of vrijdag. En ook om je te realiseren hoezeer deze energie hard op jou inbeukt alleen al door de benaming en jou daardoor als het ware dwingt om jouw grenzen te laten vervagen, zodat jij op een werkdag ook echt wel doet wat de dag zegt dat jij moet doen, namelijk werken.

Mijn conclusie na dit kleine onderzoek: het maakt niet uit dat de grenzen tussen weekend- en werkdagen vervagen. Zolang jij jouw grenzen maar bewust bewaakt zodat deze niet ook vervagen. Houd je eigen rustgrens in de gaten!

Werkdag - weekend, grenzen vervagen. Bewaak jij jouw rustgrens wel?

Hartelijke groet, Nicole

PS Merk je dat jouw grenzen meer en meer vervagen? Dat jij jezelf weinig rust en ontspanning gunt omdat er zoveel moet? Omdat jij zoveel te doen hebt? Of omdat jij toch echt wel al die ballen in de lucht wilt houden? Grijp in voor het te laat is! Gebruik deze zomer om te onderzoeken wat voor jou een prettige balans tussen werk en rust is. 

Dit hoeft niet moeilijk te zijn. Echt, geloof mij. En ja, ook ik trap nog wel eens in die val. Maar ik weet ook hoe ik er weer snel voor kan zorgen dat ik wel mijn rust pak. Iets wat ik jou ook kan leren. Wil je meer weten? In mijn -gratis- training OPEN je hart naar jezelf geef ik je vier oefeningen waarin je aandacht geeft aan jezelf. Aandacht die jou heel veel rust geeft. Klik hier om je in te schrijven.

“Zelluf doen” Ken je die uitspraak? Als je kinderen hebt, vermoed ik van wel. Al vroeg denken kinderen dat ze van alles zelf kunnen doen. Bijvoorbeeld zichzelf aankleden (ontstaan wel de meest prachtige creaties…) of alleen naar school fietsen omdat de oudere broer dat ook mag. Ik kan eeuwig doorgaan, houd het nu bij deze twee voorbeelden. 

Dat ze dit willen is natuurlijk helemaal prima, dit hoort bij het groter en ouder worden. Het uiteindelijke doel van opvoeden is ook dat je kind(eren) hun eigen leven gaan leiden. Het gaat om het ‘alles zelf willen doen’.

Want die wens om het allemaal zelf te willen doen hebben velen van ons ook in ons volwassen leven. En in dat ‘allemaal’, daar wringt de schoen.

Voor zaken als een tuin aanleggen en onderhoud of reparatie van de auto is het de gewoonste zaak van de wereld dat we een expert inschakelen. Voor de zorg voor jezelf is dit plots heel anders. Hier komt die overtuiging “Ik wil (en moet) het allemaal zelf kunnen” veel sterker naar voren. 

Terwijl het in feite hetzelfde is 

Het lastige is dat er meerdere overtuigingen zijn waar je in die zorg voor jezelf tegenaan loopt. Afgezien van die overtuiging dat je het allemaal zelf wilt doen en ook moet kunnen, leeft er ook sterk het idee dat als je bijvoorbeeld naar een coach gaat, dat er iets mis met je is. Bovendien zet je je vuile was niet buiten neer, daar heeft niemand behalve jijzelf wat mee te maken.

Al dit soort overtuigingen komen naar boven op de momenten dat zelfzorg nodig is. Met als gevolg dat je alles wat er bij je speelt voor je houdt, opkropt en het zelf maar weer probeert op te lossen.

Tot je tegen een hele harde muur oploopt 

Een muur die stress heet. Of burn-out. Gevoelens van machteloosheid, radeloosheid, wanhoop. Noem het op. Het blijft een muur. Een muur die niet aan de kant gaat en jou heel hard en pijnlijk met de neus op de feiten drukt.

Wel handig om het niet zover te laten komen.

Hiervoor helpt het om je bewust te worden van de overtuigingen die bij jou spelen. Want dan kan je met die overtuigingen aan de slag. Niet wegduwen, wel ze erkennen. Ze hebben lang goed voor jou gezorgd, nu ga je het op een andere manier doen. Vervolgens kan je ze vervangen door overtuigingen die jou wel ondersteunen: 

Ja, jij bent zelf verantwoordelijk voor de zorg voor jezelf.
Nee, jij hoeft dit niet alleen te doen.

Goed voor jezelf zorgen begint bij het niet alleen te willen doen. Een auto gaat elk jaar wel minimaal 1 keer naar de garage voor een onderhoudsbeurt. Waarom jij dan niet?

Jij bent kostbaar. Zorg voor jezelf

Hartelijke groet, Nicole

PS Heeft dit blog iets bij je wakker gemaakt? Top! Laat het in een reactie hieronder weten. Wil je hier verder over praten? Helemaal top. Bel of mail mij gerust: 0647 820 313 of nicole@klipenklaarcoaching.nl.

#bewustetijdvoorjezelf #zorgvoorjezelf #overtuigingen #zelfdoen #zelfennietalleen #onderhoudsbeurt

Soms gebeurt er in je leven iets waar jij geen invloed op kunt uitoefenen en dat tegelijkertijd wel heel veel invloed op jou heeft.

Stel, als voorbeeld, dat vrienden van jou, met wie je het allebei zeer goed kan vinden, gaan scheiden. Wat voor invloed heeft dit op jullie vriendschapsrelatie? Blijf je een van hen zien of beiden? Wellicht wil je wel contact houden met allebei, maar wordt dit niet gewaardeerd door een van hen (of door beiden…). Van alles is hier mogelijk.*

Uit eigen ervaring, zowel aan de veroorzakende als aan de andere kant, weet ik dat dit best pittige situaties zijn. Pittig en emotioneel. Niet alleen voor de personen die in de scheiding zitten, én zeker ook voor jezelf.

Rouwen

Je stapt namelijk een rouwfase in, een fase waarin je afscheid neemt van een stel dat voor jou een eenheid vormde. En dat doet pijn. Dat roept allerlei emoties op. Emoties die je ongemerkt aan de kant schuift, “Want zij hebben het zelf zoveel zwaarder dan jij”. Natuurlijk, zij hebben het zwaar, geen enkele scheiding is leuk. Alleen heb ook jij echt tijd nodig om alle emoties te verwerken.

En terwijl je midden in je rouwfase zit, de emoties van alle kanten om je heen vliegen -zowel je eigen emoties als die van je vrienden- ben je ook met iets leuks en positiefs bezig. Je bouwt namelijk aan twee nieuwe vriendschapsrelaties, of 1 nieuwe vriendschapsrelatie (mag je ook nog een keer rouwen om het verlies van een vriendschap…).

Je neemt dus afscheid én je bouwt op. Een flinke emotionele rollercoaster.

Lucht je hart

In situaties als dit heb ik gemerkt dat het ontzettend belangrijk is om je uit te spreken. Bespreek het, zowel met de betrokkenen zelf als met anderen. Alles om te voorkomen dat je met al jouw emoties, bewust en onbewust, rond blijft lopen. Als je ermee blijft lopen en alles bij jezelf houdt, hopen de emoties zich in je op. Bij mij uit zich dit in hoofdpijn en verkrampte schouders, waar ik dan allerlei andere oorzaken voor bedenk (slecht geslapen, volle maan…), terwijl de feitelijke oorzaak niet verwerkte, genegeerde emoties zijn.

lucht je hart, geef jezelf ruimte

Hoe het zich ook manifesteert, je uitspreken geeft je een hele sterke verlichting. Het werkt bovendien ook door in de relatie die je aan het opbouwen bent én het kan de ander helpen bij het verwerken van zijn/haar emoties. Heel veel winst, dus.

Ik merk keer op keer dat het uitspreken van zaken die je bezighouden, of ze nu vervelend of plezierig zijn, heel veel lucht en helderheid geeft. Woorden aan je gevoelens en gedachten geven, helpt je bij het creëren van een perspectief of een mening. Tegelijkertijd ben je actief bezig met het verwerken van alle emoties die er omheen spelen en hangen.

Dus houd je niet in en lucht je hart!

Hartelijke groet, Nicole

* Ik heb het in dit blog over een gebroken relatie in de privésfeer, maar dit kan natuurlijk ook heel goed gaan om een gebroken relatie in de zakelijke sfeer, waarin bijvoorbeeld twee zakenpartners met elkaar breken of twee collega’s een hoogoplopend conflict met elkaar hebben. Wellicht gaat het dan niet om een vriendschapsrelatie, er is dan zeker wel sprake van een zakelijke relatie, als collega, medewerker, leverancier etc.

** Heb je moeite met je uitspreken en wil je hier stappen in zetten? Neem contact met mij op (mail nicole@klipenklaarcoaching.nl /bel of WhatsApp 0647 820313) en we maken een afspraak voor een geheel vrijblijvend inspiratiegesprek.