Tot mijn grote verbazing vielen afgelopen zondag twee enveloppen in de bus. Post. Echt, geen grapje. Wij kregen post op zondag. En niet omdat het per ongeluk bij de buren in de bus terecht was gekomen. Nee, we zagen de bezorger zelfs nog weglopen.

Ik maak hier dan gelijk een verhaal bij: hij had vast iets anders belangrijks op zaterdag waardoor hij besloot om de post dan maar op zondag te bezorgen. Een huwelijk of zo. Of een begrafenis. In elk geval iets waar je absoluut bij wilt zijn en ook echt geen tijd hebt om voor je daarheen gaat je postronde nog te lopen.

Of hij heeft nu twee banen en schoof daarom noodgedwongen de postbezorging door naar zondag. Of hij had vrijdagavond een te gek feest en was zaterdag te brak om ook maar iets te doen.

Kan allemaal. En er zijn nog legio andere verhalen te bedenken waarom deze postbezorger zijn ronde op zondag besloot te doen. Ik denk dat ik het nooit zal weten. 

Wat ik dan wel grappig vind, is dat ik het zelf verder helemaal prima vind om de post op zondag te krijgen. Als hij dit voortaan zal doen, zal ik er zeker aan wennen. Net als dat ik er nu aan gewend ben dat er op maandag geen post komt. Jammer als je op maandag jarig bent, want geen kaartje in de bus. Maar dat doen toch steeds minder mensen (ik nog steeds wel, blijf het leuk vinden, zowel om te versturen als om te krijgen, maar dat is een ander verhaal).

Weekend (zaterdag en zondag), werkdagen (maandag tot en met vrijdag) – in onze huidige economie beginnen deze grenzen steeds meer te vervagen. Op zich niets mis mee, ik werk zelf ook regelmatig in het weekend. Waar je dan echter wel voor moet waken, is dat je genoeg tijd pakt voor ontspanning. En dat kan nog best wel een ‘dingetje’ zijn.

Zo merkte ik zelf toen ik kortgeleden op zowel zaterdag als zondag had gewerkt, dat ik maandag een sterke druk voelde om te werken. Ik had mij voorgenomen die maandag als weekend te zien. Beetje in huis rommelen, poetsen, wasje draaien en lekker een boek lezen. Aandacht voor huis en mijzelf, verder niets. Dat was het plan.

Gek genoeg voelde deze dag alsof ik aan het spijbelen was. Dit gevoel bleek zo sterk te zijn dat ik uiteindelijk toch de laptop heb aangezet om nog een paar uur te werken. 

Reden voor mij om dat ‘spijbelgevoel’ aan een onderzoek te onderwerpen. Wat speelt daar?

De basis voor het spijbelgevoel bleek de gedachte: “iedereen is aan het werk, alleen ik loop hier te niksen”. Deze gedachte maakte behoorlijk snel een schuldgevoel wakker. En waarom? Omdat ik van kinds af aan heb geleerd dat maandag tot en met vrijdag werkdagen zijn, de zaterdag voor de boodschappen, sporten, huishouden en dat soort dingen en de zondag is een rustdag. Deze ‘les’ is voor mij een ‘wet’ geworden.

De wet: “Een werkdag is een werkdag, ook al heb je het weekend gewerkt.”

Deze wet wordt sterk ondersteund door de benaming: op een werkdag hoor je toch te werken. Dit is dezelfde reden waarom er nog steeds met een scheef oog gekeken wordt naar mensen (hoe groot de groep ondertussen ook is) die parttime werken. Dan doe je dus niks op een werkdag. En ook hier, ‘what’s in a name’: je werkt parttime. Je werkt maar een beetje, doet niet voor vol mee…

Geen wonder dus, dat je door die druk, alleen al door de benamingen, toch maar weer gaat werken. De vervagende grenzen van de weekenden en werkdagen kunnen dus heel makkelijk ook jouw grenzen vervagen. Met het grote gevaar dat je werkt, en werkt, en werkt. En zo nauwelijks of helemaal niet ontspant.

Ontspanning, bijkomen van de drukte op je werk, is echter hard nodig om de drukte in je hoofd weg te laten zakken. Ontspannen helpt je loslaten, wat ruimte geeft om op te laden. Doe je dit te weinig, blijft jouw boog gespannen. Totdat ergens, op een dag, het lijntje knapt. 

Grenzen vervagen: helaas dus ook die van je rustdag! 

Ondertussen, met die vervagende grenzen, maakt het niet meer uit welke dag van de week, of dagen, jij ontspant. Als je het maar doet. 

Dus is het goed om je bewust te zijn van die echt ontzettend onbewuste energie die er hangt rondom het niet werken op maandag, dinsdag, woensdag, donderdag of vrijdag. En ook om je te realiseren hoezeer deze energie hard op jou inbeukt alleen al door de benaming en jou daardoor als het ware dwingt om jouw grenzen te laten vervagen, zodat jij op een werkdag ook echt wel doet wat de dag zegt dat jij moet doen, namelijk werken.

Mijn conclusie na dit kleine onderzoek: het maakt niet uit dat de grenzen tussen weekend- en werkdagen vervagen. Zolang jij jouw grenzen maar bewust bewaakt zodat deze niet ook vervagen. Houd je eigen rustgrens in de gaten!

Werkdag - weekend, grenzen vervagen. Bewaak jij jouw rustgrens wel?

Hartelijke groet, Nicole

PS Merk je dat jouw grenzen meer en meer vervagen? Dat jij jezelf weinig rust en ontspanning gunt omdat er zoveel moet? Omdat jij zoveel te doen hebt? Of omdat jij toch echt wel al die ballen in de lucht wilt houden? Grijp in voor het te laat is! Gebruik deze zomer om te onderzoeken wat voor jou een prettige balans tussen werk en rust is. 

Dit hoeft niet moeilijk te zijn. Echt, geloof mij. En ja, ook ik trap nog wel eens in die val. Maar ik weet ook hoe ik er weer snel voor kan zorgen dat ik wel mijn rust pak. Iets wat ik jou ook kan leren. Wil je meer weten? In mijn -gratis- training OPEN je hart naar jezelf geef ik je vier oefeningen waarin je aandacht geeft aan jezelf. Aandacht die jou heel veel rust geeft. Klik hier om je in te schrijven.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.