Gisteren kwam bij mijn opleiding een heel duidelijk thema naar voren: je kleiner maken dan je bent en ook eigenlijk wilt zijn.

Na de herkenning -dit is ook mijn worsteling- popte bij mij gelijk de vraag op: Waarom doen wij dit toch? Een typisch Hollands trekje, best wel. Erg calvinistisch, vind je ook niet?

Bedenk maar eens hoe ons taalgebruik is doorspekt met spreekwoorden zoals

  • Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg
  • Als je voor een dubbeltje geboren bent, word je nooit een kwartje
  • Hoge bomen vangen veel wind

Zo kan ik nog wel even doorgaan. Alles met het doel je klein te houden. Zodat je je kop niet boven het maaiveld uitsteekt. Dat is namelijk gevaarlijk, dan hakken ze je hoofd eraf. Want het hoort niet.

Elke stap die je zet om vooruit te komen, om te groeien, om jezelf te ontwikkelen, elke stap weer plaatst jou op een podium. Licht uit, spot aan, kijk mij eens!

Voel je de spanning al? Zo voelt het ook echt, als je wilt laten zien hoe jij gegroeid bent, om te laten zien wat jij allemaal in huis hebt of om nu eens helemaal vanuit jezelf te zeggen wat jij echt wilt.

Wordt dat gewaardeerd? Krijg je applaus? Of wordt je meewarig aangekeken? “Moet je haar zien!” “Opschepper.” “Pas maar op, hoogmoed komt voor de val.”

Lekker dan, sta je daar. Trots op wat jij hebt bereikt. Maar applaus, ho maar. Neersabelen is veel makkelijker. Hetzelfde zijn als de rest, zo hoort het. Blijf maar klein, dat is ook best fijn.

Pff, ik voel een flinke boosheid bij mij opkomen. Zo oneerlijk dit!

Het is namelijk zo heerlijk om je succes te vieren. Elke stap die je zet is belangrijk en het waard om in het zonnetje gezet te worden. Wat die ander er ook van zegt.

Is mijn boodschap nu: negeer die negativiteit? Laat je niet klein houden! Tja, dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Daar komt ook nog bij, met negeren stoot je de ander van je af. Wil je dat wel? Eigenlijk ook best pijnlijk. Voor jou én die ander.

Nee, mijn tip: kijk eens door die ander heen.

Zie dan dat er ergens in die commentator een bewonderaar zit. Die zo’n stap, als jij nu laat zien, ook best zou willen zetten. Alleen durft zij dat niet. Afkraken, neerhalen, dat is een veilige reactie om de eigen angst maar niet te voelen.

Erken die angst van de ander. Het is de angst die jij al in de ogen hebt gekeken, die jij met deze stap omarmd hebt. Daar heb jij jouw groei aan te danken.

Ik weet hoe lastig dit is. Met vallen en opstaan ben ik gekomen waar ik nu ben. Nog steeds voel ik af en aan een aarzeling om op dat podium te gaan staan. Om mijn dans uit te voeren. Toch doe ik het.

En elke keer weer ben ik ontzettend blij dat ik het gedaan heb. Trots ben ik, op mijzelf én op de stap die ik gezet heb. Ook dat laat ik zien. Gewoon. Omdat ik dat lekker vind.

 

Wil jij ook jouw podium op, maar houd je je nu klein? Herken je hoe je door de mensen in jouw omgeving wordt tegengehouden in jouw groei en ontwikkeling? Neem contact met mij op, dan kijken wij samen hoe ik jou kan helpen in het zetten van jouw volgende stap, zodat ook jij op jouw podium kunt stralen.

shine

Vond je het interessant en wil je op de hoogte blijven van mijn blogs? Schrijf je in en krijg om de week mijn Klip en klare weetjes in je inbox.




 * verplicht veld

2 antwoorden
  1. Karin Sluyzer
    Karin Sluyzer zegt:

    Hoi Nicole

    Naar aanleiding van je bericht op de CKK site kom ik uit op dit artikel wat op dit moment helemaal op mij slaat. Ik herken alles en zo mooi dat jij het ook precies weet te verwoorden! Dank voor dit bericht en weet je wat ik ook zo leuk vindt aan je fb site? Je superheldere foto’s die je zelf voorziet van tekst, waardoor er eenheid is in de foto’s die je plaatst! Mooi en leuk!

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.