Maakbaar?

“We lijken wel machines die productie draaien”. Een prachtig inzicht van mijn vriend. We hadden het over zijn werk. Over collega’s die net weer begonnen met werken na een burn-out en een hartaanval en van wie verwacht werd dat ze op dezelfde manier zouden werken als daarvoor. En dat uiteindelijk niet bleken te kunnen. En ook gewoonweg niet meer wilden.

Een ingrijpende gebeurtenis zet je aan het denken. In een klap staat je leven stil, word je geconfronteerd met het eindige van je kunnen, het eindige van je energie, het eindige van het leven. Deze confrontatie maakt dat je belangen anders categoriseert. Een van die belangen, je werk, is voor velen die dit meemaken dan helemaal niet meer het belangrijkste.

Vooral het ‘productie draaien’ stoot dan af. Werken is prima, maar dan wel op een manier waar jij er energie van krijgt én dat je genoeg tijd over houdt voor de dingen die je ook belangrijk vindt. Zoals je hobby’s, gezin, vrienden, familie en niet te vergeten jezelf.

Het perfecte plaatje

De mens is geen machine. We zijn niet maakbaar, kunnen ook niet tot in het oneindige doorgaan. Ik betwijfel of machines dit trouwens wel kunnen… Toch is dit wel het idee dat leeft. Want anderen doen het wel, de hele dag ontzettend hard werken en dan ’s avonds met vrienden de kroeg in, tot in de kleine uurtjes. Getuige de vele foto’s op Facebook en Instagram. Dat deze collega zich de volgende dag zwaar beroerd voelt, dat hoor je niet.

Ik lees de laatste tijd wel vaker dat dit perfecte plaatje iets is wat door de sociale media enorm wordt uitvergroot. Toch vind ik het te gemakkelijk om hiervoor alleen naar de sociale media te wijzen. Vraag maar eens aan iemand hoe het met hem gaat. Geheid dat je het antwoord “Goed” krijgt en wie weet ook nog een verhaal wat er dan allemaal goed is, diverse feesten, weekendtripjes en/of vakanties die helemaal perfect waren.

Alsof je niet mag laten zien dat het niet altijd even goed met je gaat. Want als je dat vertelt schrikt de ander enorm. Die weet dan even niet wat hij moet doen. Paniek schiet letterlijk uit de ogen. “Voel je je niet lekker? Ben je ziek? Ai, vervelend.” Maar duik dan je bed in en val mij er a.j.b. niet mee lastig. Dat laatste hoor je hem denken. Net als: Snel weg hier!

Oké, wellicht overdrijf ik hier een beetje, soms vind ik het leuk om te chargeren. Toch denk ik dat je dit gedrag om alleen het positieve te laten zien sterk uitvergroot terugziet in de sociale media. Vroeger was het ook al zo, alleen merkte je het minder. Het komt nu veel vaker en directer bij je binnen.

Je leven moet namelijk goed zijn, je moet gelukkig zijn. Alles moet perfect zijn. Want het leven is maakbaar.

Op zich is er niets mis met het streven naar perfectie en het denken dat dingen maakbaar zijn. Dit is menselijk, hier hebben wij ook alle techniek aan te danken en, hier in het Westen, onze welvaart. Er zit alleen wel een grens aan. Een grens die helaas niet altijd even zichtbaar is. Want als je tegen de grens van je kunnen aanzit, ben je al te laat.

De grondslag voor dit streven naar perfectie is volgens mij het continue streven naar geluk. “Als alles helemaal perfect is, ja dan, dan ben ik echt gelukkig!” Dit gevoel, zo denken. Dat is een overtuiging. Een hele hardnekkige overtuiging. Een behoorlijk wijdverspreide en hardnekkige overtuiging. Ik kwam het vandaag nog in een enquête tegen, of ik op een schaal van 1 tot 10 kon aangeven of ik gelukkig was.

Och, als ik toch die 10 in kon vullen. Zou dat niet fantastisch zijn? Het is een optie, dus er moeten mensen zijn die dat in kunnen vullen. Dat je echt helemaal, volledig, 100% gelukkig bent. Echt een 10. Paradijselijk…

Ik kon het niet. Mijn leven is geen 10. Nee, echt niet. Gelukkig niet.

Het is fijn, gelukkig zijn. Ik ben de laatste om dat te ontkennen. Toch denk ik, ben ik ervan overtuigd zelfs, dat je nooit compleet gelukkig kunt zijn. Dat je die 10 dus nooit kunt invullen.

Momenten

Geluk bestaat voor mij uit momenten. Het zijn belevenissen. Sommige kortstondig, zoals een prachtig zonsondergang, andere wat langduriger, zoals een etentje met vrienden. Het zijn momenten.

Daar tegenover staan momenten van weinig tot geen geluk. Ongelukkige momenten, van pijn, van ziekte, van dips tot depressie, momenten van verlies. Ook deze momenten kunnen zowel kortstondig als langdurig zijn. Maar ook hier, het zijn momenten.

Als je meer momenten van geluk hebt dan ongelukkige momenten, dan kan je in die enquête een hoog cijfer invullen, een 7, 8 of wie weet zelfs wel een 9. Over het algemeen ben je dan gewoon echt gelukkig.

Sterker nog, gelukkig heb je die mindere momenten! Hoe zwaar ze op het moment zelf ook zijn, begrijp mij alsjeblieft niet verkeerd. Toch zorgen die mindere momenten ervoor dat je echt kunt genieten van die mooie, gelukkige momenten. Tegelijkertijd kan de herinnering aan die mooie momenten je ook door zo’n ongelukkig moment heen helpen. Je hebt ze nodig, allebei. Je kunt niet zonder.

Net zomin als de mens maakbaar is, is geluk maakbaar. Geluk is beleefbaar. Pluk de dag, pluk het moment.

geluk is maakbaar, pluk je momenten

Warme groet, Nicole

PS Voel jij dat je teveel in het perfecte productieplaatje zit? Stap eruit voor je erin blijft! En kom gerust bij mij langs als je een zetje nodig hebt. Maak je niet alleen jezelf, maar ook mij heel erg gelukkig mee 😜. Bel/WhatsApp 0647 820 313 of mail nicole@klipenklaarcoaching.nl.

Laat wat van je horen

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.