Berichten

Klaar staan voor anderen. Helpen, je nuttig maken. Ja, vooral dat laatste: je nuttig maken en ook zijn. Want dat geeft een sterk gevoel van tevredenheid. Dat is in elk geval wat mij geleerd is. En wat ik heel lang heb gedaan. Ik hielp, ik ondersteunde, ik gaf. Hier stond echter weinig tegenover. Vanuit het credo: Een ander dienen en je eigen wensen aan de kant schuiven. Elk evenwicht ontbrak.

Nuttig

Op zich is er met dat nuttig niets mis. Het is handig om dat te doen wat nuttig is. Je kan bijvoorbeeld zin hebben om een middag lekker te gaan fietsen. Alleen niet handig als je hebt beloofd diezelfde middag een rapport op te leveren. Dan is het toch nuttiger om ’s middags te werken. Of, heel ander voorbeeld, het is heel nuttig om het hok van de konijnen regelmatig schoon te maken. Voor hen heel fijn als het niet al te vies wordt en voor mij vooral prettig als ik er niet al te lang mee wacht, want hoe langer ik het niet doe, hoe meer werk ik eraan heb. Niets mis met dit ‘nuttig’.

Toch kleeft er ook een minder prettig beeld aan dit nuttig. Als ik er beter naar kijk zie ik dat dit dan vooral is in combinatie met het werkwoord ‘maken’. Gelijk komt dan de zin: “Maak je eens nuttig in plaats van de hele middag met je neus in de boeken te zitten!” bij mij op. Met andere woorden: leg dat -vind ik- geweldige boek aan de kant en ga je moeder helpen, vindt zij namelijk veel nuttiger. Nu was dit niet iets wat vroeger bij ons thuis veel gezegd werd, ik lees dit echter wel in heel veel boeken (ik lees namelijk erg veel boeken, niet nuttig, ik weet het…).

Op deze manier heeft ‘nuttig’ toch een redelijk nare bijklank gekregen. Je bent namelijk pas nuttig als je klaar staat voor anderen. Hoe meer je een ander geeft, hoe beter het is. Dat je op z’n tijd ook iets voor jezelf wilt doen, sterker nog, ook wel eens iets wilt krijgen, dat is absoluut niet de bedoeling. Anderen zijn belangrijker, jouw behoeften komen aan de beurt als de rest tevreden is. En ach, als zij tevreden zijn, nou, dan ben jij dat toch ook.

De overtuiging die hieraan ten grondslag ligt is dat het beter is te geven dan te nemen. Nemen is namelijk zelfzuchtig en wie dat doet is slecht. 

Evenwicht

Met de jaren ben ik er, met vallen en opstaan, achter gekomen dat het een stuk prettiger voor iedereen is als er in dit geven en nemen een zeker evenwicht zit. Waarbij het ‘nemen’ meer een ontvangen is. Je geeft iets en krijgt iets. 

Dit geven en ontvangen hoeft trouwens helemaal niet met dezelfde persoon te zijn. Dat is nog zo’n overtuiging, de ‘voor wat, hoort wat’. Een helpen dat in verhouding staan tot elkaar. Resultaat: schuldgevoel. Want als iemand jou geholpen heeft, dan moet jij natuurlijk die ander helpen als die erom vraagt. Iets waar jij helemaal geen zin in hebt, maar toch doet, want…

Op het moment dat je gewoonweg geeft aan wie jij wilt geven, zonder hier iets voor terug te willen, komt er ook genoeg jouw kant op, wat jij vervolgens geheel onvoorwaardelijk mag ontvangen. 

Dit ontvangen is nog wel een ‘dingetje’, ik weet het. Alleen, bekijk het eens op deze manier: jij vindt het leuk om te geven, toch? Dan is het wel zo leuk als dit ook ontvangen wordt. 

Dus als iemand jou iets wil geven, is het wel zo prettig voor die ander als jij dat ook kan ontvangen. Onvoorwaardelijk. Dan kan jij weer iets aan een ander geven, die weer iets aan een ander geeft, die weer iets aan een ander geeft, die weer iets aan… jou geeft.

Evenwicht ontstaat als je onvoorwaardelijk kan geven en ontvangen.

Best een prettig evenwicht, zo’n kringloop van geven en ontvangen.

Hartelijke groet, Nicole

PS Meer bewuste tijd voor jezelf uittrekken helpt je om open te kunnen staan voor dit onvoorwaardelijke ontvangen. Schrijf je in voor de miniserie OPEN en ontvang vier oefeningen die je hierbij helpen.

Hoe zie jij jezelf? Of, anders gesteld: als jij jezelf voorstelt, wat zeg jij dan? Een gangbaar antwoord op deze vraag aan mij zou dan zijn: ik ben Nicole, 52 jaar, moeder van een zoon van 18, gescheiden, ik ben zelfstandig ondernemer: ik heb een eigen coachpraktijk.

Was dit ook ongeveer zoals jij jezelf voorstelde? Het bijzondere van deze definitie is dat dit een omschrijving is van jij in relatie tot de wereld om jou heen. Een beeld dat in wezen gevormd is door anderen en door de diverse rollen die jij hebt, of petten die jij in de diverse situatie opzet.

Het bijzondere is, dat je deze beeldvorming ook heel vaak gebruikt als je naar jezelf kijkt. Je ziet jezelf, denkt over jezelf en praat misschien ook over jezelf zoals anderen dit doen. Dit is iets wat heel ongemerkt erin sluipt. Je hebt het meestal niet eens door. Ga maar eens na bij jezelf wat jouw ouders en/of goede vrienden over jou zeggen en wat ze van jou verwachten en hoe dit het beeld dat jij van jezelf hebt, beïnvloedt.

Elke relatie die jij met iemand hebt, spiegelt een klein facet van jou. Op deze manier creëren al jouw relaties een mozaïek van stukjes spiegel. Als je hierin kijkt, zie je een gefragmenteerd beeld. Een beeld met vele voegen, misschien zelfs wel dubbele beelden. Neem jij dit beeld over, heb jij dus ook een gefragmenteerd beeld van jezelf. Bovendien ontbreekt aan dit beeld de belangrijkste bron: jijzelf.

Hoe kijk jij naar jezelf: via de ogen van anderen of vanuit jouw eigen kwaliteiten?

Andere kijk op jezelf

Even terug naar het begin, naar de vraag hoe zie jij jezelf? Mijn antwoord zou ook kunnen zijn: “Ik ben Nicole, ik heb, al zeg ik het zelf ?, een goed gevoel voor humor. Vind het heerlijk om lui te zijn, ben zorgzaam, sta graag voor anderen klaar, en ook gevoelig, noem het gerust hoogsensitief.
Ik kan goed plannen, maar heb soms wel wat moeite om een keuze te maken. Dit mag je ook wel besluiteloos noemen… Gelukkig bezit ik een sterk relativerend vermogen dat mij helpt in het onderscheiden van nut en haalbaarheid.”

In deze omschrijving kijk ik van binnenuit. Hier gaat het er niet om hoe een ander mij ziet of welke rollen ik in dit leven allemaal speel (dochter, moeder, collega, partner…). Het zijn -een aantal van- mijn kwaliteiten, zowel de zonnige als wat meer schaduwrijke eigenschappen, die ik gebruik om het beeld van mijzelf neer te zetten. 

Dit voelt voor mij een heel stuk echter. Authentieker. Oké, het is een korte omschrijving, ik heb nog veel meer kwaliteiten. Tegelijkertijd geeft het wel gelijk weer wie ik in wezen ben. Het is een beeld zonder barsten.

Vier invalshoeken

Ik wil je uitnodigen om ook eens zo’n omschrijving van jezelf te maken. Om je hierbij te helpen geef ik je vier invalshoeken:

  • Je wilskracht, je levensenergie. Om dit duidelijk te krijgen, kan je jezelf vragen stellen, zoals: Waar word ik blij van? Wat vind ik leuk om te doen? Waar krijg ik energie van? In welke activiteit kan ik al mijn creativiteit kwijt?
  • Je verbindingskracht en emotionele voelspriet. Jouw kwetsbare kant. Vraag jezelf af: Wat heb je nodig om gelukkig te zijn? Wanneer kan je helemaal ontspannen? Wat doet aandacht met jou?
  • Je denk- en daadkracht. Gedisciplineerd en doelgericht. Deze krijg je in beeld door te kijken naar hoe jij jouw grenzen afbakent. Stel je graag doelen? Ben je oplossingsgericht? Wat doet het woord ‘structuur’ met jou?
  • Je wijsheid, eigenwaarde en toetser van haalbaarheid. Sta eens stil bij wat echt belangrijk is voor jou. Waarin uit zelfzorg zich voor jou? Wat betekent zingeving voor jou?

Als jij gebruik maakt van deze vier invalshoeken, hoe zou jij jezelf dan omschrijven?

Hartelijke groet, Nicole

PS Deze 4 invalshoeken zijn gebaseerd op kijken naar jezelf aan de hand van je innerlijke familie. Kom naar de Inspiratiemiddag van Intuïtieve opleidingen op zondagmiddag 1 december en ervaar hoe het is om op deze verhelderende manier naar jezelf te kijken. Klik hier om meer over je innerlijke familie te lezen.

“Zelluf doen” Ken je die uitspraak? Als je kinderen hebt, vermoed ik van wel. Al vroeg denken kinderen dat ze van alles zelf kunnen doen. Bijvoorbeeld zichzelf aankleden (ontstaan wel de meest prachtige creaties…) of alleen naar school fietsen omdat de oudere broer dat ook mag. Ik kan eeuwig doorgaan, houd het nu bij deze twee voorbeelden. 

Dat ze dit willen is natuurlijk helemaal prima, dit hoort bij het groter en ouder worden. Het uiteindelijke doel van opvoeden is ook dat je kind(eren) hun eigen leven gaan leiden. Het gaat om het ‘alles zelf willen doen’.

Want die wens om het allemaal zelf te willen doen hebben velen van ons ook in ons volwassen leven. En in dat ‘allemaal’, daar wringt de schoen.

Voor zaken als een tuin aanleggen en onderhoud of reparatie van de auto is het de gewoonste zaak van de wereld dat we een expert inschakelen. Voor de zorg voor jezelf is dit plots heel anders. Hier komt die overtuiging “Ik wil (en moet) het allemaal zelf kunnen” veel sterker naar voren. 

Terwijl het in feite hetzelfde is 

Het lastige is dat er meerdere overtuigingen zijn waar je in die zorg voor jezelf tegenaan loopt. Afgezien van die overtuiging dat je het allemaal zelf wilt doen en ook moet kunnen, leeft er ook sterk het idee dat als je bijvoorbeeld naar een coach gaat, dat er iets mis met je is. Bovendien zet je je vuile was niet buiten neer, daar heeft niemand behalve jijzelf wat mee te maken.

Al dit soort overtuigingen komen naar boven op de momenten dat zelfzorg nodig is. Met als gevolg dat je alles wat er bij je speelt voor je houdt, opkropt en het zelf maar weer probeert op te lossen.

Tot je tegen een hele harde muur oploopt 

Een muur die stress heet. Of burn-out. Gevoelens van machteloosheid, radeloosheid, wanhoop. Noem het op. Het blijft een muur. Een muur die niet aan de kant gaat en jou heel hard en pijnlijk met de neus op de feiten drukt.

Wel handig om het niet zover te laten komen.

Hiervoor helpt het om je bewust te worden van de overtuigingen die bij jou spelen. Want dan kan je met die overtuigingen aan de slag. Niet wegduwen, wel ze erkennen. Ze hebben lang goed voor jou gezorgd, nu ga je het op een andere manier doen. Vervolgens kan je ze vervangen door overtuigingen die jou wel ondersteunen: 

Ja, jij bent zelf verantwoordelijk voor de zorg voor jezelf.
Nee, jij hoeft dit niet alleen te doen.

Goed voor jezelf zorgen begint bij het niet alleen te willen doen. Een auto gaat elk jaar wel minimaal 1 keer naar de garage voor een onderhoudsbeurt. Waarom jij dan niet?

Jij bent kostbaar. Zorg voor jezelf

Hartelijke groet, Nicole

PS Heeft dit blog iets bij je wakker gemaakt? Top! Laat het in een reactie hieronder weten. Wil je hier verder over praten? Helemaal top. Bel of mail mij gerust: 0647 820 313 of nicole@klipenklaarcoaching.nl.

#bewustetijdvoorjezelf #zorgvoorjezelf #overtuigingen #zelfdoen #zelfennietalleen #onderhoudsbeurt

Gisteren zat ik een middag in het ziekenhuis op de spoedeisende hulp met mijn vader (met wie het nu weer een stuk beter gaat ?). Dit is een behoorlijk drukke afdeling (logisch). Voor mij als begeleider echter stond de tijd daar stil.
 
Dit valt mij daar elke keer op (helaas was dit niet de eerste keer, als mantelzorger kom je er nog wel eens). Ik merkte dat ik al snel in een wachtstand stapte. Af en aan is er enige actie, waarna het wachten door gaat.
 
In deze relaxstand dacht ik aan het fenomeen ’tijd’ en met name hoezeer tijd als iets kostbaars wordt beschouwd.

Hoe kostbaar is de tijd?

Tja, ik zat in het ziekenhuis en kon dus niet werken. Dat kan je zien als kostbaar. Dit wordt over het algemeen ook als erg kostbaar gezien, denk maar aan de kreet: “tijd is geld”.
 
Tegelijkertijd was ik daar wel om mijn vader te helpen, dat is ook kostbare tijd, geen idee hoe lang hij nog te leven heeft en nu waren we toch weer een middag samen.
 
Alleen, is het dan de tijd die kostbaar is?
 
Of zou het kunnen zijn dat juist omdat wij roepen dat onze tijd kostbaar is, wij ons steeds zo haasten?
En ja, in een ziekenhuis is het haasten van een arts best handig, daar kan die snelheid er net voor zorgen dat de arts een leven redt.
 
In het dagelijkse leven waag ik het te betwijfelen dat de tijd kostbaar is. Die tijd is namelijk een constante. Jij niet.
 
Zo geredeneerd ben jij het die kostbaar is.
jij bent kostbaar neem de tijd
 
Jij bent kostbaar en degenen die jij liefhebt zijn kostbaar.
 
Ik werd in het ziekenhuis ‘gedwongen’ de tijd te nemen, om tijd door te brengen met mijn vader. En om tussen alle aandacht geven aan mijn vader door ook tijd aan mijzelf te besteden en goed voor mijzelf te blijven zorgen.
 
Niet de tijd is kostbaar. Jij bent het. Neem de tijd en zorg goed voor jezelf.
Nicole
PS Wil jij nu ook echt die tijd aan jezelf besteden en weet je alleen niet hoe en waar te beginnen? Neem contact met mij op (mail: nicole@klipenklaarcoaching.nl of bel/WhatsApp 0647 820313) en we maken een afspraak voor een inspiratiegesprek. Hierin bekijken we waar jij tegenaan loopt en hoe ik jou kan helpen. Of je nu wel of niet samen met mij verdere stappen zet, je gaat in elk geval geïnspireerd naar huis!
Tot gauw!