Berichten

Tijdens een wandeling door bossen gevormd op vulkanische heuvels, ontdekken we een klein kunstproject van steenpilaren.

De magische plek nodigde duidelijk uit tot deze creatie, waar ook veel geduld van de bouwers voor nodig was.

Wanneer is een foto goed genoeg? Die vraag stel ik mij als ik een foto van een -geknakte- vliegenzwam maak.

De lijn tussen goed en perfect is heel erg dun. Vooral ook bijzonder persoonlijk. Wat voor mij goed is, hoeft voor een ander echt niet zo te zijn.

Bovendien verschillen de situaties en gaat het ook om het verwachte resultaat.

Hoe dit allemaal met elkaar samenhangt lees je in dit blog.

De besmuikte lach van een vrouw die aangaf het niet te weten, deed mij realiseren dat hier zoveel achter zit. Perfectionisme, bijvoorbeeld. En ook het imposter syndroom. Goede reden om dit eens nader te onderzoeken in een blog.

Streng zijn voor jezelf en voor anderen. Kijken vanuit een plaatje dat alles perfect moet zijn. Dat je altijd sterk, aanwezig, helder, doelgericht, liefdevol en gefocust moet zijn. Je zou het wel willen. Je kan het echter niet.

Hoe erg is het als je iets niet kan? Moet je het dan wel willen?

Aan de basis van deze vraagstelling ligt dat je echt niet alles kan. Het is namelijk echt niet mogelijk alles te kunnen en om dat wat je doet helemaal perfect te doen. Ik heb het al vaker gezegd en zeg het graag nog een keer: goed genoeg is helemaal prima.

Begrijp mij alsjeblieft niet verkeerd, dit is geen vrijbrief om niet je best te doen. Het gaat erom dat je doet wat op dat moment in jouw vermogen ligt. Soms leg je er een schepje bovenop, een uitdaging kan ook leuk zijn, en soms ook niet.

Wist je dat hier, zowel bewust als onbewust, vaak verwijten onder zitten die je jezelf of een ander geeft? Zo heb ik jarenlang vol verwijten richting mijn moeder gezeten. Dat ze nooit inging op mijn gevoelens, dat ze deze wegwuifde, als waren ze irritante vliegen. 

Uiteindelijk ontdekte ik dat ze dit niet bewust deed. Ze wilde wel, ze kon echter niet. Ze had dit zelf nooit geleerd. Wist dus niet hoe. Dus reageerde ze zoals zij dacht dat goed was, vanuit de allerbeste intentie. Dat dit voor mij niet werkte en ik het nu heel anders doe, heb ik te danken aan de les die zij mij leerde. 

Ze wilde wel, maar kon het niet

Mijn verwijt aan mijn moeder dat ze het niet goed had gedaan, komt vanuit een beeld dat ik had hoe het wel moest. Een behoorlijk perfectieplaatje.

Grappig genoeg, is dat wat ze deed uiteindelijk wel goed geweest voor mij. Ik heb namelijk mijn les eruit gehaald en heb mij tot de vrouw ontwikkeld die ik nu ben, met wie ik, al zeg ik het zelf, erg tevreden ben. De les, het voorbeeld dat mijn moeder mij gaf, had ik hiervoor echt nodig!

De conclusie die ik hieruit trek, is dat ook al kan je iets niet, zolang er een willen achter zit vanuit de beste intentie, dat de boodschap dan wel goed is en ook echt wel aankomt. Of dit nu direct is of jaren later, dat hangt van de ontvangende partij af. Want bij diegene kan best wel eens een -ongewenst- perfectieplaatje een goede ontvangst van de boodschap verhinderen.

wel willen en niet kunnen

Merk je dus dat je jezelf of een ander iets verwijt, onderzoek dan eens welk perfectieplaatje achter dat verwijt zit. Ik weet namelijk zeker dat als je dat plaatje weghaalt, je een prachtige intentie ziet verschijnen.

Hartelijke groet, Nicole ??‍♀️

PS Blijf je tegen de perfectieplaatjes aan lopen en lukt het je niet om erlangs te kijken? Is ook niet altijd even makkelijk. Soms loop je gewoonweg tegen je eigen blinde vlek aan. Wat dan helpt? Houd het niet voor je. Praat erover. Samen zie je meer. Behoefte aan een goed en verhelderend gesprek? Bel of mail mij gerust: 0647 820 313 of nicole@klipenklaarcoaching.nl

De afgelopen dagen waren lastig. Ik plande heel veel, maar uitvoeren, ho maar. Ik liet mij heel makkelijk verleiden tot kleine uitjes, even naar Ikea, lunchen met een tante, bijpraten met een vriendin…

Heerlijk uitstelgedrag. Ik wilde wel, maar twijfelde. “Best lastig. Laat ik eerst dit doen, dan kan ik… Ach, nee, dit moet ook eerst en dan…”. Zo is er weer een dag voorbij, maar dat wat ik eigenlijk wilde doen, dat liet ik liggen.

“Ik kan het toch niet. Ik ben niet goed genoeg.” Lees meer

Genieten. Daar gaat het mij om. In essentie. Gewoon genieten. Hier wil ik een voorbeeld in zijn, om jou te inspireren meer te genieten van je leven.

Het beeld dat ik krijg als ik aan genieten denk, is dat ik op een kleine heuvel sta, mijn handen gespreid richting de lucht. Ik geniet van de vrijheid daar op die heuvel. Ik geniet van de natuur om mij heen, van de frisse lucht die ik opsnuif. Ik hoor vogels fluiten, het ruisen van een beekje, ritselende bladeren aan de bomen.

Dat is mijn genieten in het groot. Helemaal één zijn met de natuur.

Genieten kan natuurlijk ook in het klein. Een kopje thee of cappuccino met een vriendin. De glimlach van een wildvreemde midden op straat.

Voor mij is ‘zijn’ het geheim van genieten. Gewoon zijn. Accepteren wie en wat ik ben en dat ik goed genoeg ben. Dit klinkt heel gemakkelijk, maar ik weet hoe moeilijk het is. Lees meer

Wanneer is iets goed? Nou nooit eigenlijk. Toch?

Perfectie. Het blijft een heikel onderwerp voor mij. Terwijl ik heel goed weet dat het eigenlijk nooit perfect zal zijn. Streef ik het doel waar het echt om gaat – genieten van mijn leven – niet steeds voorbij?

Het antwoord ligt in het ophouden met streven naar volmaaktheid. Goed genoeg is meer dan genoeg.

Zeg je nu “Dat is makkelijker gezegd dan gedaan”? Aan de ene kant ben ik het met je eens, toch valt het best mee. Lees meer

Lente! Tijd van nieuw leven. Bomen in de knop, narcissen en krokussen vrolijken vele grasvelden op. Vogelkoren begeleiden elke zonsopgang. De dagen worden langer, de klok gaat weer een uur vooruit. Het zonnetje lokt iedereen naar het terras.

De lente heeft ook een belofte van ontluikende liefde in zich. Een prettig gevoel als je midden in het leven staat en van alles kan genieten.

Alles helemaal prima! Toch?

Lees meer