Berichten

Een tijdje terug ontmoette ik een vrouw die zich consequent klein en zielig maakte. Ze was een overduidelijk slachtoffer. Er was van alles mis met de kamer waarin ze logeerde: een lamp die kapot was, een wiebelige stoel. Zelfs het uitzicht uit de kamer kon haar niet bekoren. 

Ze uitte haar ongenoegen hierover bij de andere aanwezigen, die haar, logisch, adviseerden de diverse gebreken bij de balie van het hotel te melden. Had ze gedaan en er zou actie ondernomen worden. Maar ze vond dat de rest van het gezelschap ook op de hoogte moest zijn van de ellende waar zij zich in bevond. Het was namelijk helemaal niet bevorderlijk voor haar rust. En ze had het al zo moeilijk. Onlangs geopereerd, kat overleden, zieke moeder…

Negatieve aandacht

Zo bleef zij de hele tijd op een negatieve manier om aandacht vragen. Op en top een zielig zeurend innerlijk meisje. Dit riep bij mij redelijk wat irritatie op “laat haar in haar sop gaarkoken” mopperde mijn ongeduldige en gefrustreerde jongetje. Mijn innerlijke vrouw echter bleef rustig en geduldig haar te woord staan en zo nodig van raad voorzien. 

Tot we een opdracht kregen die we in kleine groepen uit moesten werken. Komt Anne, de klagende vrouw, naar mij toe. “Ik voel mij zo op mijn gemak bij jou.” Ze barst in tranen uit, slikt een paar keer en vervolgt snikkend: “Mag ik bij jouw groep?”

Zeg dan maar eens nee…

Alles in mij riep “nee zeggen! Zeg NEE!”. Mijn innerlijke man die zijn grens aan gaf. Mijn jongetje sprong alle kanten op in zijn weerzin en liet zich van zijn donkerste kant zien: “die trut mag ECHT niet bij ons. Sacherijnig wijf”. Dit sprak ik, gelukkig, niet uit omdat, wederom, mijn innerlijke vrouw het voortouw nam: “Jeetje, wat een emoties. Ik vind het lief van je dat je je zo op je gemak voelt bij mij. Best kwetsbaar om dat zo te zeggen en te vragen of je bij onze groep mag. Zeker omdat je ziet dat wij al compleet zijn. En, nee, helaas. Je kan niet bij ons aansluiten. Je zult echt een andere groep moeten vinden. Kijk, daar, zij zijn nog maar met z’n tweeën. Veel handiger om bij hen aan te sluiten.”

Krachtig nee zeggen met pijn in je hart, daar heb je zowel je innerlijke man als je innerlijke vrouw voor nodig.

Samenwerking innerlijke man en vrouw

Kan je je voorstellen dat dit ‘nee zeggen’ echt niet makkelijk was? Zeker toen ze in tranen uitbarstte wilde mijn innerlijke meisje haar alleen maar troosten en natuurlijk mee laten werken in onze groep. De heftige -innerlijke- reacties van mijn jongetje en man zorgden er echter voor dat ik hier niet in mee ging. Dus rug recht (man) en praktisch denken en antwoorden (vrouw). 

Het mooie is dat Anne later naar mij toekwam om mij te bedanken voor mijn eerlijke reactie. Ook al kwam het op het moment zelf erg hard aan (nog meer tranen…), ze realiseerde zich later dat ze het niet handig had aangepakt. Het was voor haar een mooi leermoment.

Ik glimlachte en nam het compliment rustig in ontvangst. In mij echter maakte mijn jongetje een vrolijke buiteling. Joepie! De boodschap is aangekomen. Mijn reactie heeft haar innerlijke vrouw wakker gemaakt en dat contact zorgt ervoor dat ze nog eens over haar handelen na is gaan denken. Lang leve de reflectieve kracht van je innerlijke vrouw! 

Wel pittig om nee te zeggen

Eerlijk is eerlijk, het was een ‘nee’ met pijn in mijn hart. Het is zo moeilijk om iemand die in tranen bij je staat af te wijzen. Vooral dan voor mijn innerlijke meisje. Tegelijkertijd is het zo prettig voor datzelfde innerlijke meisje dat je jouw grenzen duidelijk aangeeft (man) en je jouw eigenwaarde vooropstelt (vrouw). Dat voelt krachtig en biedt troost. Precies wat je nodig hebt op zo’n pittig moment. Dat dit ook nog eens goed overkomt én opgepakt wordt is dan helemaal een cadeautje. Inclusief strik ?.

Hartelijke groet, Nicole

PS wil je meer weten over jouw innerlijke familie en hoe je die meer voor jezelf kunt inzetten? Ik geef regelmatig workshops. De eerstvolgende is op 1 december bij het opleidingsinstituut Intuïtieve Opleidingen. Je leest er alles over op klipenklaarcoaching.nl/agenda

Nog even en het is Kerst. Dagen waar velen om diverse redenen naar uitkijken: lekker vrij, gezellige afspraken met vrienden en/of familie, vooruitkijken en aftellen naar het nieuwe jaar. Alles is versierd, de lampjes maken het donker buiten draaglijk en de kerstboom in huis maakt het plaatje helemaal af. Vooral als er ook pakjes onder liggen.

Velen vinden dit leuk. Niet iedereen. Hoe zit dit bij jou?

Er wordt ook best wel wat van je gevraagd, deze dagen. Niet alleen op de dagen zelf, ook vooraf. Kerstborrels, alles in huis regelen (“het moet natuurlijk wel netjes zijn”), allerlei afspraken maken (“bij wie welke kerstdag?”), de boodschappen, leuk die cadeautjes, maar ze moeten wel gekocht worden, en ga zo maar door. En ondertussen gaat je gewone werk ook door.

Waar haal je de tijd vandaan? En de energie?

Voor mij was dit de reden om te besluiten elk jaar ruim voor Kerst echt goede afspraken met mijzelf én mijn huisgenoten te maken. Zo wil ik altijd minimaal 1 avond alleen zijn, dat wil zeggen met partner en zoon (tenzij deze bij zijn vader is). Bovendien doen we het dan qua eten lekker makkelijk. Zo kan het makkelijk gebeuren dat wij op Eerste Kerstdag zitten te smullen van een boerenkoolstamppot.

De andere kerstdag kijken we wel wat we doen. Bij een van onze ouders of bij vrienden of we nodigen hen bij ons uit. Bij dit laatste staat wel altijd gemak bovenaan de lijst. Dus geen ingewikkelde drie-, vier-, vijf- of zesgangendiners waar ik uren voor in de keuken moet staan en 6 winkels voor moet leegplunderen. Zo serveerde ik vorig jaar een restje lasagne als voorgerecht. Ik had geen voorgerecht ingepland, maar de dag ervoor teveel lasagne gemaakt. Tja, moest op, dus dan als voorgerecht. De gasten liepen ermee weg!

Waar het om gaat en wat ik hier mee wil zeggen is:
maak het jezelf niet te moeilijk met Kerst.

Uiteindelijk gaat het erom dat je een gezellige tijd hebt. Met lang tafelen maak je mij niet blij (u bent gewaarschuwd, zo u mij uitnodigt…) en ik ben hier vast niet de enige in. Bijpraten, elkaar aandacht geven kan ook onder het genot van kopje thee en een glaasje wijn. En een wandeling maakt het, in elk geval voor mij, helemaal af.

kerst stress of feest

Mijn tip: Bepaal je grenzen en wees heel eerlijk. Zowel naar jezelf als naar anderen toe. Dan kan een ander dat namelijk ook zijn. Je zult zien dat die hoogstwaarschijnlijk ook geen zin heeft in urenlang tafelen, opzitten en leuk en gezellig doen. En als dat wel het geval is, kan je altijd kijken hoe je elkaar hierin tegemoet kan komen. Zolang je er maar eerlijk en open met elkaar over praat. Want 1 ding weet ik zeker: iedereen wil dat iedereen het naar zijn/haar zin heeft met Kerst en daar hoort niet bij dat jij na die Kerstdagen (1e, 2een 3eof hebben we al een 4e?) als een dweil op de bank hangt en een week nodig hebt om bij te komen.

Wat niet gaat lukken, want met Oud en Nieuw mag je opnieuw aan de bak….

Gun en geef jezelf dus ook met Kerst bewuste tijd en aandacht.

Ik wens je alvast superfijne, gezellige en relaxte feestdagen!

Warme groet, Nicole

PS Merk je dat je toch weer teveel moet en alles goed (lees perfect) wilt doen? Dat het jou vooral erom gaat dat alle anderen het naar hun zin hebben, terwijl jij diep van binnen alleen maar naar rust verlangt? Het is echt niet moeilijk dit tij te keren zonder dat de anderen hieronder te lijden hebben. Stel je eens voor hoe het zou zijn: Jij die rots in de branding, vol zelfvertrouwen, je weet wat jij wilt en ook hoe je dit gaat doen. Zonder enig schuldgevoel. Dit kan, echt!

Hoe? Ga voor de KLIP-methode: een coachtraject in combinatie met een online training. Meer weten? Neem contact met mij op voor een afspraak (mail: nicole@klipenklaarcoaching.nl of bel/WhatsApp 0647 820 313) en we bespreken het hoe en wat tijdens een inspiratiegesprek. Tot gauw!

“Ik ben futloos, heb helemaal geen energie. Ik ga maar door en door.”

“Waarom?”

“Gewoon…, omdat het moet. Van alle kanten wordt aan mij getrokken, ik kan hen toch niet teleurstellen.”

Paul heeft het enorm druk op zijn werk. Het bedrijf heeft net een flinke reorganisatie achter de rug. Hij is recent gescheiden en behoorlijk wat moeite om zijn leven, samen en zonder zijn drie kinderen weer op de rit te krijgen.

Voor velen is dit, ben ik bang, een herkenbare situatie. Best prettig ook, dat er zo aan je getrokken wordt. Fijn om zo nodig te zijn.

Toch is er een grens voor het pleasen van de ander. In mijn ogen is Paul al ver over deze grens heen. Lees meer