Berichten

Het gevoel dat je vleugels hebt, zo zou je bevlogenheid ook goed kunnen omschrijven. Heerlijk!
Totdat je teveel van jezelf gaat eisen. Wat makkelijk kan als je hoogsensitief bent. Wat dan?

Tot mijn grote verbazing vielen afgelopen zondag twee enveloppen in de bus. Post. Echt, geen grapje. Wij kregen post op zondag. En niet omdat het per ongeluk bij de buren in de bus terecht was gekomen. Nee, we zagen de bezorger zelfs nog weglopen.

Ik maak hier dan gelijk een verhaal bij: hij had vast iets anders belangrijks op zaterdag waardoor hij besloot om de post dan maar op zondag te bezorgen. Een huwelijk of zo. Of een begrafenis. In elk geval iets waar je absoluut bij wilt zijn en ook echt geen tijd hebt om voor je daarheen gaat je postronde nog te lopen.

Of hij heeft nu twee banen en schoof daarom noodgedwongen de postbezorging door naar zondag. Of hij had vrijdagavond een te gek feest en was zaterdag te brak om ook maar iets te doen.

Kan allemaal. En er zijn nog legio andere verhalen te bedenken waarom deze postbezorger zijn ronde op zondag besloot te doen. Ik denk dat ik het nooit zal weten. 

Wat ik dan wel grappig vind, is dat ik het zelf verder helemaal prima vind om de post op zondag te krijgen. Als hij dit voortaan zal doen, zal ik er zeker aan wennen. Net als dat ik er nu aan gewend ben dat er op maandag geen post komt. Jammer als je op maandag jarig bent, want geen kaartje in de bus. Maar dat doen toch steeds minder mensen (ik nog steeds wel, blijf het leuk vinden, zowel om te versturen als om te krijgen, maar dat is een ander verhaal).

Weekend (zaterdag en zondag), werkdagen (maandag tot en met vrijdag) – in onze huidige economie beginnen deze grenzen steeds meer te vervagen. Op zich niets mis mee, ik werk zelf ook regelmatig in het weekend. Waar je dan echter wel voor moet waken, is dat je genoeg tijd pakt voor ontspanning. En dat kan nog best wel een ‘dingetje’ zijn.

Zo merkte ik zelf toen ik kortgeleden op zowel zaterdag als zondag had gewerkt, dat ik maandag een sterke druk voelde om te werken. Ik had mij voorgenomen die maandag als weekend te zien. Beetje in huis rommelen, poetsen, wasje draaien en lekker een boek lezen. Aandacht voor huis en mijzelf, verder niets. Dat was het plan.

Gek genoeg voelde deze dag alsof ik aan het spijbelen was. Dit gevoel bleek zo sterk te zijn dat ik uiteindelijk toch de laptop heb aangezet om nog een paar uur te werken. 

Reden voor mij om dat ‘spijbelgevoel’ aan een onderzoek te onderwerpen. Wat speelt daar?

De basis voor het spijbelgevoel bleek de gedachte: “iedereen is aan het werk, alleen ik loop hier te niksen”. Deze gedachte maakte behoorlijk snel een schuldgevoel wakker. En waarom? Omdat ik van kinds af aan heb geleerd dat maandag tot en met vrijdag werkdagen zijn, de zaterdag voor de boodschappen, sporten, huishouden en dat soort dingen en de zondag is een rustdag. Deze ‘les’ is voor mij een ‘wet’ geworden.

De wet: “Een werkdag is een werkdag, ook al heb je het weekend gewerkt.”

Deze wet wordt sterk ondersteund door de benaming: op een werkdag hoor je toch te werken. Dit is dezelfde reden waarom er nog steeds met een scheef oog gekeken wordt naar mensen (hoe groot de groep ondertussen ook is) die parttime werken. Dan doe je dus niks op een werkdag. En ook hier, ‘what’s in a name’: je werkt parttime. Je werkt maar een beetje, doet niet voor vol mee…

Geen wonder dus, dat je door die druk, alleen al door de benamingen, toch maar weer gaat werken. De vervagende grenzen van de weekenden en werkdagen kunnen dus heel makkelijk ook jouw grenzen vervagen. Met het grote gevaar dat je werkt, en werkt, en werkt. En zo nauwelijks of helemaal niet ontspant.

Ontspanning, bijkomen van de drukte op je werk, is echter hard nodig om de drukte in je hoofd weg te laten zakken. Ontspannen helpt je loslaten, wat ruimte geeft om op te laden. Doe je dit te weinig, blijft jouw boog gespannen. Totdat ergens, op een dag, het lijntje knapt. 

Grenzen vervagen: helaas dus ook die van je rustdag! 

Ondertussen, met die vervagende grenzen, maakt het niet meer uit welke dag van de week, of dagen, jij ontspant. Als je het maar doet. 

Dus is het goed om je bewust te zijn van die echt ontzettend onbewuste energie die er hangt rondom het niet werken op maandag, dinsdag, woensdag, donderdag of vrijdag. En ook om je te realiseren hoezeer deze energie hard op jou inbeukt alleen al door de benaming en jou daardoor als het ware dwingt om jouw grenzen te laten vervagen, zodat jij op een werkdag ook echt wel doet wat de dag zegt dat jij moet doen, namelijk werken.

Mijn conclusie na dit kleine onderzoek: het maakt niet uit dat de grenzen tussen weekend- en werkdagen vervagen. Zolang jij jouw grenzen maar bewust bewaakt zodat deze niet ook vervagen. Houd je eigen rustgrens in de gaten!

Werkdag - weekend, grenzen vervagen. Bewaak jij jouw rustgrens wel?

Hartelijke groet, Nicole

PS Merk je dat jouw grenzen meer en meer vervagen? Dat jij jezelf weinig rust en ontspanning gunt omdat er zoveel moet? Omdat jij zoveel te doen hebt? Of omdat jij toch echt wel al die ballen in de lucht wilt houden? Grijp in voor het te laat is! Gebruik deze zomer om te onderzoeken wat voor jou een prettige balans tussen werk en rust is. 

Dit hoeft niet moeilijk te zijn. Echt, geloof mij. En ja, ook ik trap nog wel eens in die val. Maar ik weet ook hoe ik er weer snel voor kan zorgen dat ik wel mijn rust pak. Iets wat ik jou ook kan leren. Wil je meer weten? In mijn -gratis- training OPEN je hart naar jezelf geef ik je vier oefeningen waarin je aandacht geeft aan jezelf. Aandacht die jou heel veel rust geeft. Klik hier om je in te schrijven.

Ken je die, de helpstand? De stand waar je inschiet op het moment dat er een beroep op jou gedaan wordt?

Er is op zich helemaal niets mis met iemand helpen. Integendeel, het is helemaal prima als je anderen helpt. Zelf stap ik er regelmatig in, vooral als er een beroep om mij wordt gedaan in mijn rol als moeder en mantelzorger. Mijn zoon en mijn vader -en tot haar overlijden ook mijn moeder- hebben hulp nodig. Dat ik die hulp kan geven is een waardevolle en ook echt dankbare taak.

Aan dit helpen zitten echter wel twee kanten, elk met hun eigen dunne scheidingslijn. De eerste is de scheidingslijn waarop helpen overgaat in taken overnemen. Laat ik mijn vader zelf theezetten of doe ik het – want dan kan hij lekker blijven zitten, geen gevaar om te vallen of dat er in de keuken allerlei ongelukken gebeuren? Elke keer weer een interessant en uitdagend dilemma. Dit is de scheidingslijn naar de ander toe.

Wie staat er op nummer 1?

De tweede scheidingslijn, waar ik in dit blog wat meer de nadruk op wil leggen, is veel meer naar jou gericht. Dit is de lijn waar het helpen van de ander op de eerste plaats komt te staan, dus boven al jouw eigen wensen en behoeften. Zodanig dat al jouw aandacht en energie uitgaat naar degene(n) die jij aan het helpen bent. Met als gevolg dat jij je in allerlei bochten gaat wringen om die hulp te kunnen -blijven- bieden.

Er is een behoefte aan jouw hulp, soms is er ook een directe, harde hulpvraag. De ander heeft jou nodig en jij geeft die hulp, altijd. Dat is zo in de loop van de tijd gegroeid. Heel geleidelijk is die dunne scheidingslijn overschreden. Jij bent er voor de ander, ook als dit betekent dat jij hiervoor bijvoorbeeld je eigen afspraken of andere ‘verplichtingen’ moet verplaatsen.

Je doet het omdat jij het altijd al hebt gedaan. Je staat er misschien niet eens bij stil. Of komt er op het moment dat je aarzelt om te gaan helpen een stemmetje dat zegt dat je heel egoïstisch bent als je niet gaat helpen? Een stemmetje dat een schuldgevoel bij jou wakker wil maken. Ik ken dat stemmetje maar al te goed en ik weet hoe moeilijk het is om dan toch voor jezelf te kiezen.

Drie vragen om jou te helpen

Wat jou op dit soort momenten kan helpen, is jezelf (een van) de volgende drie vragen te stellen:

  • Is het echt nodig om de hulp gelijk of op het gevraagde moment te bieden? Het zou zomaar kunnen dat het net zo goed op een tijdstip kan dat het jou wel uitkomt, dus zonder dat jij je in honderden bochten hoeft te wringen en daarbij jouw eigen behoeften -weer- aan de kant schuift.
  • Wie weet kan de ander met wat aanwijzingen zelf al heel veel doen. Zelfredzaamheid is een groot goed, het is geweldig om een ander hierin te stimuleren.
  • Ben jij de juiste persoon om deze hulp te bieden of kan iemand anders het ook? Het is natuurlijk heel fijn dat juist aan jou wordt gevraagd om de hulp te bieden, dat vleit, het voelt goed. Maar wellicht is er iemand anders die even goed -of misschien zelfs wel beter- in staat is om de hulpvrager te helpen.

Het stellen van deze vragen heeft mij enorm veel rust gegeven. Ik ben nog steeds erg behulpzaam naar anderen toe, met evenveel inzet en liefde. Maar wel als het mij uitkomt én zonder mijzelf voorbij te rennen.

een ander helpen - kies bewust

Een ander helpen is helemaal prima. Tot het ten koste gaat van jou. Jij hebt evenveel recht op jouw eigen aandacht als alle andere mensen om jou heen. Sterker nog, niemand heeft er wat aan als jij jezelf verwaarloost omdat je jouw liefde en aandacht steeds op anderen richt.

Dus de volgende keer dat je in jouw ‘helpstand’ schiet, denk dan aan (een van) deze vragen, zodat je een weloverwogen en bewuste keuze maakt.

Warme groet, Nicole

PS Blijf je hier moeite mee houden? Je hoeft niet zelf het wiel uit te vinden. Ik deel mijn kennis en lessen graag met jou. Kom langs voor een inzichtrijk inspiratiegesprek. Bel 0647 820 313 of mail nicole@klipenklaarcoaching.nl voor een afspraak.

“Ik ben futloos, heb helemaal geen energie. Ik ga maar door en door.”

“Waarom?”

“Gewoon…, omdat het moet. Van alle kanten wordt aan mij getrokken, ik kan hen toch niet teleurstellen.”

Paul heeft het enorm druk op zijn werk. Het bedrijf heeft net een flinke reorganisatie achter de rug. Hij is recent gescheiden en behoorlijk wat moeite om zijn leven, samen en zonder zijn drie kinderen weer op de rit te krijgen.

Voor velen is dit, ben ik bang, een herkenbare situatie. Best prettig ook, dat er zo aan je getrokken wordt. Fijn om zo nodig te zijn.

Toch is er een grens voor het pleasen van de ander. In mijn ogen is Paul al ver over deze grens heen. Lees meer