De helpstand?

Ken je die, de helpstand? De stand waar je inschiet op het moment dat er een beroep op jou gedaan wordt?

Er is op zich helemaal niets mis met iemand helpen. Integendeel, het is helemaal prima als je anderen helpt. Zelf stap ik er regelmatig in, vooral als er een beroep om mij wordt gedaan in mijn rol als moeder en mantelzorger. Mijn zoon en mijn vader -en tot haar overlijden ook mijn moeder- hebben hulp nodig. Dat ik die hulp kan geven is een waardevolle en ook echt dankbare taak.

Aan dit helpen zitten echter wel twee kanten, elk met hun eigen dunne scheidingslijn. De eerste is de scheidingslijn waarop helpen overgaat in taken overnemen. Laat ik mijn vader zelf theezetten of doe ik het – want dan kan hij lekker blijven zitten, geen gevaar om te vallen of dat er in de keuken allerlei ongelukken gebeuren? Elke keer weer een interessant en uitdagend dilemma. Dit is de scheidingslijn naar de ander toe.

Wie staat er op nummer 1?

De tweede scheidingslijn, waar ik in dit blog wat meer de nadruk op wil leggen, is veel meer naar jou gericht. Dit is de lijn waar het helpen van de ander op de eerste plaats komt te staan, dus boven al jouw eigen wensen en behoeften. Zodanig dat al jouw aandacht en energie uitgaat naar degene(n) die jij aan het helpen bent. Met als gevolg dat jij je in allerlei bochten gaat wringen om die hulp te kunnen -blijven- bieden.

Er is een behoefte aan jouw hulp, soms is er ook een directe, harde hulpvraag. De ander heeft jou nodig en jij geeft die hulp, altijd. Dat is zo in de loop van de tijd gegroeid. Heel geleidelijk is die dunne scheidingslijn overschreden. Jij bent er voor de ander, ook als dit betekent dat jij hiervoor bijvoorbeeld je eigen afspraken of andere ‘verplichtingen’ moet verplaatsen.

Je doet het omdat jij het altijd al hebt gedaan. Je staat er misschien niet eens bij stil. Of komt er op het moment dat je aarzelt om te gaan helpen een stemmetje dat zegt dat je heel egoïstisch bent als je niet gaat helpen? Een stemmetje dat een schuldgevoel bij jou wakker wil maken. Ik ken dat stemmetje maar al te goed en ik weet hoe moeilijk het is om dan toch voor jezelf te kiezen.

Drie vragen om jou te helpen

Wat jou op dit soort momenten kan helpen, is jezelf (een van) de volgende drie vragen te stellen:

  • Is het echt nodig om de hulp gelijk of op het gevraagde moment te bieden? Het zou zomaar kunnen dat het net zo goed op een tijdstip kan dat het jou wel uitkomt, dus zonder dat jij je in honderden bochten hoeft te wringen en daarbij jouw eigen behoeften -weer- aan de kant schuift.
  • Wie weet kan de ander met wat aanwijzingen zelf al heel veel doen. Zelfredzaamheid is een groot goed, het is geweldig om een ander hierin te stimuleren.
  • Ben jij de juiste persoon om deze hulp te bieden of kan iemand anders het ook? Het is natuurlijk heel fijn dat juist aan jou wordt gevraagd om de hulp te bieden, dat vleit, het voelt goed. Maar wellicht is er iemand anders die even goed -of misschien zelfs wel beter- in staat is om de hulpvrager te helpen.

Het stellen van deze vragen heeft mij enorm veel rust gegeven. Ik ben nog steeds erg behulpzaam naar anderen toe, met evenveel inzet en liefde. Maar wel als het mij uitkomt én zonder mijzelf voorbij te rennen.

een ander helpen - kies bewust

Een ander helpen is helemaal prima. Tot het ten koste gaat van jou. Jij hebt evenveel recht op jouw eigen aandacht als alle andere mensen om jou heen. Sterker nog, niemand heeft er wat aan als jij jezelf verwaarloost omdat je jouw liefde en aandacht steeds op anderen richt.

Dus de volgende keer dat je in jouw ‘helpstand’ schiet, denk dan aan (een van) deze vragen, zodat je een weloverwogen en bewuste keuze maakt.

Warme groet, Nicole

PS Blijf je hier moeite mee houden? Je hoeft niet zelf het wiel uit te vinden. Ik deel mijn kennis en lessen graag met jou. Kom langs voor een inzichtrijk inspiratiegesprek. Bel 0647 820 313 of mail nicole@klipenklaarcoaching.nl voor een afspraak.