“Ik ben futloos, heb helemaal geen energie. Ik ga maar door en door.”

“Waarom?”

“Gewoon…, omdat het moet. Van alle kanten wordt aan mij getrokken, ik kan hen toch niet teleurstellen.”

Paul heeft het enorm druk op zijn werk. Het bedrijf heeft net een flinke reorganisatie achter de rug. Hij is recent gescheiden en behoorlijk wat moeite om zijn leven, samen en zonder zijn drie kinderen weer op de rit te krijgen.

Voor velen is dit, ben ik bang, een herkenbare situatie. Best prettig ook, dat er zo aan je getrokken wordt. Fijn om zo nodig te zijn.

Toch is er een grens voor het pleasen van de ander. In mijn ogen is Paul al ver over deze grens heen.

Er is niets mis mee met je inzetten voor je werk, kinderen en je vrienden. Begrijp mij niet verkeerd. Wel is het zo dat hoe meer je geeft, hoe vanzelfsprekender de ander die aandacht en inzet vindt. En meer vraagt. Geheel onbewust.

Zie het als een hoop mieren met een pot honing. Ze gaan door met het opeten van de honing tot deze op is. Tenzij je de pot weg haalt.

“Maar wat dan?” roept Paul bijna wanhopig uit. “Ik kan mijn vrienden, kinderen en werk toch niet zomaar de rug toekeren?”

Rug toekeren is natuurlijk wel erg drastisch. Wel is het nodig om duidelijker je grenzen aan te geven.

Geef je de hele pot honing of een lepeltje?

Best lastig. Vooral omdat er een diepe angst onder verborgen zit. Angst voor afwijzing.

Het is de angst die opkomt op het moment dat je eigenlijk je eigen mening, wens of wil wilt uiten. Maar je doet het niet. Want je bent bang dat de ander jou niet zal begrijpen en jij alleen achter blijft.

De afgelopen jaren echter heb ik gemerkt dat je juist erg gewaardeerd wordt als je zegt wat je wilt in plaats van zonder meer mee te gaan in de wens van de ander.

Een voorbeeld. Het is een heerlijke zonnige zomerdag. Je vraagt mij waar ik zin in heb, waarop ik mijn schouders ophaal en antwoord “Maakt niet uit, wat jij wilt.”

Of ik antwoord: “Laten we naar het meertje gaan. Zwembroek/badpak/bikini en picknickmand mee.”

Wees eerlijk. Welk antwoord heb jij liever? Vaag of duidelijk?

Wat ik met dit voorbeeld wil zeggen, is dat het geven van je mening of wens door anderen met veel meer respect wordt bezien dan je misschien in eerste instantie zou denken. Je komt namelijk veel krachtiger over, als iemand die weet wat hij wil.

Zeg jij nooit wat je wilt, geef jij je grenzen niet aan. Anderen lopen dan veel makkelijker over jou heen. En ze zuigen je leeg. Jij zegt toch geen nee, je helpt wel, ook al heb je eigenlijk geen tijd of wil je veel liever even alleen zijn om op te laden.

Als je het niet gewend bent, is wel enige oefening nodig. Spreek bijvoorbeeld met je partner of een goede vriend(in) af dit samen te oefenen. Zo kan je langzaamaan de kring uitbreiden.

Heb je dit al eens geprobeerd, maar lukt het je toch nog niet goed je grenzen aan te geven? Neem contact met mij op, dan kijken wij samen of en hoe ik jou kan helpen.

grenzen bewaken

Met een warme groet,

Nicole

 

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.