Doe jij dat? Even heel eerlijk. Zet jij jezelf op nummer 1?

Anders gezegd, zorg jij eerst voor jezelf en daarna voor de rest, zoals je kind(eren), je partner, werk, huishouden?

Ik merk dat dit vooral voor vrouwen best lastig is. Zorgen voor anderen is toch wel iets wat wij vrouwen met de paplepel ingegoten krijgen.

Tegelijkertijd is het ook iets waar je op wordt aangekeken, als vrouw dan. Dat een man regelmatig van huis is, voor werk, vrienden of sporten, daar wordt niets van gezegd. Als vrouw echter, ben je gelijk een slechte vriendin en/of moeder. Best gek.

Mij sloeg zelf een tijdje terug de schrik om mijn hart, toen mijn zoon opmerkte dat ik best vaak ’s avonds van huis was. “Oh nee, ik ben een ontaarde moeder! Moet ik mijn afspraak nu maar afzeggen?”, dacht ik gelijk.

Ik zag hem even nadenken, waarop hij zei: “Best goed eigenlijk.”

Achteraf moet ik hier wel om lachen. Op het moment zelf alleen doken allerlei verwijten op, zoals: “Je moet er toch altijd zijn voor je kind.” “Leuk die opleiding en op pad met je vrienden, zolang je gezin er maar niet onder lijdt.”

Mijn vriend en ik trekken ons niets aan van dit soort -potentiële- verwijten. Wij gaan onze eigen gang, waarbij onze persoonlijke ontwikkeling heel belangrijk is. En zo heeft mijn zoon dat gelukkig ook opgepikt.

Toch zette dit voorval mij wel aan tot denken. Waarom is het erg als de moeder van huis is en is er niets aan de hand als de vader er niet is?

Zitten die oude overtuigingen zo vreselijk hard in ons ingebakken? Ik ben zo helemaal niet opgevoed. Mijn moeder benadrukte altijd hoe verstandig het was om als vrouw op je eigen benen te staan en jezelf te blijven ontwikkelen.

Maar uiteindelijk waren het wel de -in mijn ogen- ouderwetse overtuigingen die bij mij opkwamen. ‘De vrouw zorgt voor haar gezin. Punt. Het gezin komt op nummer 1, jij, de vrouw, jij bent als laatste aan de beurt. Als je überhaupt al aan de beurt komt.’

Plaats je jezelf op nummer 1, ben je al gauw zelfzuchtig of egoïstisch.

Ook al ben je niet zo opgevoed, dit is wel een van de onuitgesproken normen en waarden van onze maatschappij. Op school, op je werk, in reclames, via allerlei kanalen sijpelt deze boodschap bij je naar binnen.

“Vrouwen zorgen eerst voor de ander, daarna, als die mogelijkheid er is, voor zichzelf.”

Ik zie deze overtuiging met enige regelmaat bij vele vrouwen: vriendinnen, klanten, collega’s. Allemaal hoog opgeleide vrouwen, die echt wel goed voor zichzelf zorgen. Desondanks weerklinkt deze oeroude overtuiging in hun taal. Onbewust.

De reden dat ik hier nu over schrijf, is dat ik hier een bewustzijn op wil creëren. Want hoe meer je je bewust bent dat deze meningen onbewust nog in je ‘rondspoken’, hoe makkelijker het voor je wordt om er echt voorgoed afscheid te nemen.

Zodat je zonder enige aarzeling jezelf wel op die nummer 1 positie zet. Zo geef je namelijk het goede voorbeeld. Want hoe kun je nou een ander leren goed voor zichzelf te zorgen, als je dat zelf eigenlijk niet doet? nummer 1

Met een warme groet,
Nicole

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.